خروش به ويل و عويل گفتن و لطمه به صورت و سينه زدن و كندن موى سر است . هر كس در مصيبت داد و فرياد و جزع و فزع به راه اندازد علامت بىصبرى و ناشكيبايى او است و هر كس صبر و بردبارى پيشه كند و استرجاع نمايد يعنى بگويد
إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
. و خدا را حمد و ثنا گويد علامت رضايت او از كار خدا است و اجر او بر خداى عز و جل مىباشد و كسى كه به جاى استرجاع و حمد و ثناى خدا جزع بىتابى كند قضا و قدر الهى نيز بر او جارى مىگردد در حالتى كه نزد خدا مذموم است و خداوند عز و جل اجر او را از بين مىبرد . »
و عن الصّادق عليه السّلام قال : « انّ الصّبر و البلاء يستبقان الى المؤمن يأتيه البلاء و هو صبور و انّ الجزع و البلاء يستبقان الى الكافر يأتيه البلاء و هو جزوع « 1 » . »
امام صادق عليه السّلام فرمود : صبر و بلا با يك ديگر مسابقه مىگذارند و به طرف مؤمن مىروند بلا به مؤمن مىرسد در حالى كه او صبور است . جزع و بلا نيز بر يك ديگر سبقت مىگيرند و بلا به كافر مىرسد در حالى كه او جزوع و بيتاب است . »
و عنه عليه السّلام قال : قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله : « ضرب المسلم على فخذه عند المصيبة احباط لأجره « 2 » . »
پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : « ضربت زدن بر ران و زانو به هنگام
هامش
( 1 ) الكافى ، ج 3 ، ص 223
( 2 ) الكافى ، ج 3 ، ص 224