سپس امام صادق عليه السّلام اين آيه را تلاوت كرد :
الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
« 1 »
أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ
« كسانى كه هنگام مصيبت مىگويند : ما از آن خداييم و به سوى او بازگشت مىكنيم صلوات خدا بر آنها باد . امام فرمود : اين صلوات يكى از سه خصلت است دومىاش رحمت و سومى آن هدايت كه در آيه ذكر شده است . »
هامش
( 1 ) بديهى است كه منظور تنها گفتن جملهءإِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَنيست ، همچنان كه منظور تنها عبور دادن معنى آن از خواطر نمىباشد بلكه مقصود متلبس شدن به حقيقت معنى آن است ، يعنى انسان خود را مملوك واقعى حق بداند و معتقد باشد كه بازگشت او به سوى خداست ، البته كسى كه واقعا به اين دو حقيقت ( يعنى خود را مملوك واقعى حق دانستن و اعتقاد به بازگشت به سوى او ) ايمان دارد عاليترين درجات صبر را در برابر حوادث بدست خواهد آورد و جزع و بىتابى و غفلت به كلى از كانون دل او ريشه كن مىشود . ( ترجمه الميزان ج 2 ص 217 )