گفته است : احاديث دربارهء زيارت پيامبر اكرم فوق العاده زياد است كه حافظ صلاح الدين علائى چنان كه گذشت طرق آن احاديث را در مجلدى گرد آورده است و همواره امت اسلام بر طبق آن عمل مىكرده تا آنكه ابن تيميه بر خلاف همهء مسلمين دربارهء آن اظهار نظر كرده است .
على قارى در شرح الشفاء گفته است : ابن تيميه كه از حنبلىها است تفريط كرده در وقتى كه سفر براى زيارت پيامبر اكرم را حرام كرده است ، چنان كه ديگران افراط نموده گفتهاند : زيارت رسول خدا عامل تقرب به خدا و جزء ضروريات دين مبين اسلام است و منكر آن محكوم به كفر است .
و شايد كه نظر دوم به صواب نزديكتر است ، زيرا تحريم چيزى كه علماء بطور اتفاق دربارهء آن حكم به استحباب كردهاند كفر است چون اين كار ، فوق تحريم مباح متفق عليه است ( يعنى تحريم مستحب مورد اتفاق است )
پس كوشش او در منع مردم از زيارت رسول خدا دليل اين است كه در اعماق دلش دشمنىاى نسبت به پيامبر اكرم وجود داشته است و گرنه چگونه ممكن است به سبب زيارت و توسل ، تصور شرك دربارهء مسلمانانى كه معتقدند :
پيامبر اسلام ، عبد و رسول خدا است و در شبانه روز اقلا بيست بار در نمازشان آن را تكرار مىكنند ، نمود ! ؟
و همواره اهل علم كه عوام را از بدعت در همهء شئونشان باز مىدارند و آنان را ارشاد به سوى سنت در زيارت و غير آن در صورتى كه از آنان بدعتى صادر گردد ، مىكنند ، هيچ گاه آنان را به خاطر زيارت و توسل ، مشرك نخواندهاند .
چگونه ممكن است آنان مشرك باشند در صورتى كه خداوند آنان را از شرك نجات داده و در دلهايشان ايمان داخل كرده است ! ؟
و نخستين كسى كه آنان را بدين جهت رمى به شرك كرده ابن تيميه است و كسى كه بعد از او به خاطر انگيزهء روانى جان و مال مسلمين را مباح ساخته است .
و او ( ابن تيميه ) از خدا نترسيده در اينكه از امام ابن الوفاء ابن عقيلى
الغدير ( فارسي ) — صفحة 216
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٢١٦