بخش نخست : علايم ظهور امام مهدى عليه السلام
نكاتى دربارهء علايم ظهور
در بحث پيرامون تكاليف مؤمنان در عصر غيبت امام - / عجّل اللَّه فرجه - / دانستيم كه احاديث مبارك ، مؤمنان را به انتظار ظهور و آمادگى دائم براى آن فرمان مىدهد و اين يك تكليف تربيتى است تا آنان را در راه تحصيل استعداد لازم و مستمر براى يارى آن حضرت در وقت ظهور به كوشش وا دارد .
اما روايات در كنار اين فرمان اكيد ، مجموعهاى از رويدادها را به عنوان علامت ظهور امام زمان عليه السلام نقل كردهاند تا مؤمنان به واسطهء اين علامتها براى استحكام اعتقادى و تسريع در آمادگى براى يارى آن حضرت و مشاركت در انجام مأموريت بزرگ اصلاحى ايشان ، هدايت شوند .
جمع ميان اين دو دسته از روايات اين است كه امر به انتظار و آمادگى در همهء احوال ، مستند به امكان ظهور در هر وقتى است كه خداوند متعال اراده فرمايد و وقتى پاى ارادهء الهى به ميان مىآيد ممكن است وقوع اين علايم زودتر از موقع انجام شود يا حتى بعضى از آنها به مقتضاى حكمت ربانى در تدبير امور بندگان لغو گردد . چرا كه مثلًا ممكن است خداوند متعال صدق مدعاى آنان را در آمادگى براى يارى آن حضرت بداند ، يا اينكه مراد از انتظار فورى ظهور انتظار وقوع همين علايم حتمى ذكر شده در روايات باشد . زيرا