پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمهء معصومين عليهم السلام نقل شده است ، از اين هردو خبر دادهاند كه به زودى به آنها اشاره خواهيم كرد ، گذشته از آنها بخشى از متون كتابهاى آسمانى سابق نيز چنان كه ديديم به آنها اشاره كردهاند .
غيبت صغرى از زمان وفات پدر بزرگوار امام زمان ، حضرت امام حسن عسكرى عليهما السلام در سال 260 / هق آغاز گشت و آن حضرت از آن تاريخ تا هنگام مرگِ آخرين نفر از نواب اربعه ( كه سفيران و نمايندگان مخصوص آن حضرت بودند ) شيخ على بن محمد ، سمرى ، يعنى نيمهء شعبان سال 329 / هق كه سالروز ولادت مبارك خودِ آن حضرت نيز بود ، عهدهدار مسئوليتهاى امامت بودند و با اين حساب مدت غيبت صغراى ايشان حدود هفتاد سال مىشود .
مشخصهء اين دوران عدم استتار كامل امام زمان عليه السلام از مردم بود چرا كه آن حضرت در اين دوران با بعضى از مؤمنان ارتباط برقرار مىكردند . ويژگى ديگر اين دوره ، صدور نامهها و توقيعات فراوان در موضوعات مختلف از آن حضرت مىباشد . همچنين ديگر ويژگى اين دوران وجود همين نايبان خاص بود كه آن حضرت مستقيماً آنان را يارى مىكرد . اين دوران در واقع دورانى انتقالى ميان زمان حضور مستقيم امامان در ميان مردم كه مردم در زمان پدران امام زمان عليهم السلام به آن عادت داشتند و دوران استتار كامل امام از مردم يعنى غيبت كبرى بود .
اما غيبت كبرى پس از وفات شيخ سمرى آغاز گرديد ؛ آن هنگام كه حضرت مهدى عليه السلام به وى دستور دادند تا براى خود جانشينى تعيين نكند .
چون اهداف مورد نظر از غيبت صغرى به دست آمده بود . غيبت كبرى تا امروز نيز ادامه دارد و همچنان ادامه خواهد داشت تا روزى كه خداوند متعال به آن حضرت اجازهء ظهور و اقدام به قيام مصلِحانهاش را عطا فرمايد .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 175
مساهمون: منذر حكيم
ص١٧٥