خردسالى به حضرت يحيى و عيسى عليهما السّلام كتاب و حكم و نبوّت را اعطا كرده است .
اكنون ، امت اسلام با تمام وجود لمس مىكرد و مىديد طفلى كه هنوز دههء اوّل زندگى را پشت سر نگذاشته بر عقل و دل ميليونها نفر از مردم مسلمان استيلا پيدا كرده است .
خود اين نوع امامت ، زمينهسازى براى امامت امامانى بود كه پس از آن حضرت امر امامت را بر خلاف آنچه مردم در زندگى خود به آن عادت كرده بودند ، در مرحلهء خردسالى به عهده مىگرفتند .
امامت زودهنگام فرزند حضرت امام جواد ، يعنى امام هادى عليه السّلام ، دوّمين مصداق اين پديدهء بىهمتا بود كه به زودى ديگر نه تنها چندان شگفتانگيز نمىنمود بلكه به خط رسالى اهل بيت نقش جديد و تأثيرگذارى بزرگى مىبخشيد . چراكه بدين وسيله پيروان مكتب اهل بيت از نمونهء منحصر به فرد ديگرى از اين نوع امامت برخوردار مىشدند .
حضرت امام مهدى عليه السّلام كه عليرغم كنترل شديد و در كمين بودن حاكمان ستمگر كار ولادت و امامت او به انجام رسيد ، مصداق سوّمى براى امامت زودهنگام در ميان امامان دوازدهگانهء شيعه بوده ، پس از انس گرفتن مردم با دو نمونه از اين نوع امامت ، ديگر در جامعهء اسلامى عموما و شيعى خصوصا موجب شگفتى كسى نمىشد .
از همينرو بود كه شرايط زمانى امام هادى عليه السّلام شرايط انتقال از مرحلهء امامت آشكار به امامت پنهانى امامى بود كه مىبايست از پس پردهء غيبت امور جامعه را حل و فصل نمايد و امت نيز مىبايست به چنين امام پنهانى رو كرده ، به امامت وى معتقد شده و عليرغم سختى شرايط ، با وى تعامل نمايد .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 187
مساهمون: منذر حكيم
ص١٨٧