امام صادق عليه السّلام در جواب فرمودند : اگر شنيديد كه آنها در هنگام ذبح نام خدا را بردند ، مىتوانيد از ذبايح آنها بخوريد . سپس فرمودند : آيا مىدانيد آنها هنگام ذبح چه كلامى را بايد بر زبان جارى كنند ؟
گفتم : نه .
آن حضرت چيزى را بيان كردند كه من معنايش را نفهميدم و فرمودند : آنان دستور دارند هنگام ذبح اين جملات را بر زبان جارى كنند .
عرض كردم : خدا مرا فدايت كند . صلاح مىدانى كه من اين جملات را بنويسم تا فراموش نكنم ؟
حضرت فرمودند : بنويس : « نوح أيوا ادينو بلهيز مالحوا عالم اشرسوا أورصوبنوا ( يوسعه ) موسق ذعال اسطحوا » « 1 » .
و در روايت ديگرى آمده است كه آن عبارت اينچنين بوده است : « باروح أنا ادوناي إيلوهنوا ملخ عولام اشرفدشنوا عبسوتا و سينوانوا على هشخيطا » و معناى اين عبارت اين است كه : « اى خدايى كه مالك و سرپرست جهانيانى ، مباركى تو كه ما به دستورات تو مقدّس گرديديم و دستور به ذبح يافتيم « 2 » .
3 . ابو بصير روايت مىكند كه : نزد ابو عبد اللّه امام جعفر صادق عليه السّلام بودم و ديدم كه مردى خراسانى نزد آن حضرت است و آن حضرت با او به زبانى كه من نمىفهمم صحبت مىكند « 3 » . آن زبان فارسى بود .
همچنين روايت مىكند كه گروهى از اهل خراسان به ديدار امام صادق عليه السّلام آمدند . امام صادق به آنها فرمودند : « من جمع مالا يحرسه عذّبه اللّه على
هامش
( 1 ) . الإمام الصادق كما عرفه علماء الغرب / 47 .
( 2 ) . الإمام الصادق كما عرفه علماء الغرب / 47 .
( 3 ) . اختصاص / 183 .