هنگامى كه آن حضرت از خانهء كعبه خارج مىشد ، اينگونه مىفرمود :
« اللّه أكبر ، اللّه أكبر ، اللّه أكبر ، اللهم لا تجهد بلاءنا ، و لا تشمت بنا أعداءنا ، فإنك أنت الضار النافع » ؛
اللّه اكبر ، اللّه اكبر ، اللّه اكبر . خداوندا امتحان ما را سخت نكن . دشمنان ما را به شماتت ما وامدار . همانا كه تو هم آسيبرسان و هم مددكنندهاى « 1 » .
حفص بن عمر - مؤذّن على ابن يقطين - گويد : ما هميشه اين روايت را نقل مىكرديم كه در حج سال 140 هجرى ، بهترين مردم در ميان مردم بهپا خواهد خواست . من در آن سال به حج رفتم . ناگاه ديدم اسماعيل بن عبد اللّه بن عبّاس در ميان مردم [ بهعنوان امير الحاج ] بهپا خواسته است . من از ديدن اين منظره ، به شدّت ناراحت شدم . امّا طولى نكشيد كه ديديم جعفر صادق عليه السّلام بر روى استرى سوار و ايستاده است . بازگشتم و به اصحاب خود بشارت داده و گفتم اين است آن بهترين مردم كه ما آن را روايت مىكرديم « 2 » .
امام صادق عليه السّلام از بزرگترين خشوعكنندگان و دعاكنندگان در مواقف حج بودند . روايت شده كه سفيان ثورى گفته است : به خدا قسم كه ديدم جعفر بن محمّد را ، و نديدم حاجىاى را كه در مشاعر وقوف كرده باشد و در تضرّع و ابتهال و ناله و زارى به درگاه خداوند بيش از او يا به مانند او عملى انجام داده باشد . هنگامى كه او به عرفات رسيد ، از مردم كناره گرفت و در دعا و نيايش به درگاه خدا در آن موقف شريف ، غرق شد .
هامش
( 1 ) . قرب الاسناد / 3 .
( 2 ) . قرب الاسناد / 98 .