يكديگر را دربرگيرند ، به آنان گفته مىشود كه تمام گناهان گذشتهء شما بخشيده شده است ، پس عمل از سر گيريد ، و آنگاه كه اين دو مؤمن مشغول صحبت با يكديگر مىشوند ، ملائكهء موكّل بر آنها به يكديگر مىگويند از اين دو دور شويد كه اين دو سرّى دارند كه خداوند متعال آن را پوشانيده است .
راوى روايت ، اسحاق گويد : به امام صادق عليه السّلام عرض كردم : خداوند مرا فداى شما گرداند ، با توجّه به آيهء قرآن كه مىفرمايد
ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
؛ [ آدمى ] هيچ سخنى را به لفظ درنمىآورد مگر اينكه مراقبى آماده نزد او [ آن را ضبط مىكند ] « 1 » آيا كلمات آنها توسّط ملائكه نگاشته نمىگردد ؟ ! يونس گويد : امام صادق عليه السّلام آه بلندى كشيدند . سپس آنقدر گريستند تا اينكه محاسن مباركشان از اشك چشمشان تر شد و فرمودند :
اى اسحاق ، خداوند تبارك و تعالى به جهت بزرگداشت اين دو مؤمن به ملائكهاش دستور مىدهد در هنگام ملاقات آن دو با يكديگر از آنان دورى گزينند . البتّه اگرچه ملائكهء موكّل بر اين دو نفر كلمات آنها را نمىشنوند و نمىنويسند . امّا خود خداوند كه عالم بر همهء اسرار و نهانىهاست ، كلام آنها را مىشنود و نگهدارى مىكند « 2 » .
تأكيد بر روابط برادرانه
امام صادق عليه السّلام همواره به تعميق و ريشهدار كردن روابط برادرى دينى و خدايى پرداخته و راهنمايىهاى مناسبى كه موجب افزايش پيوستگى و تفاهم بوده به آنان ارائه مىكرده است . از آن جمله است حديث شريفى كه به خيثمه
هامش
( 1 ) . ق / 18 .
( 2 ) . كافى 2 / 184 ، بحار الانوار 76 / 35 ، وسائل الشيعة 8 / 563 .