امام سجاد عليه السّلام در گسترهء حديث شريف
حديث در ميان علوم اسلامى از اهميت فوقالعادهاى برخوردار است ، بخش عمدهاى از فقه اسلام بر آن پايهگذارى شده و احاديث هستند كه توضيح و تفصيل احكام شرعى موجود در قرآن را به صورتى دستهبندى شده و فراگير ارائه كرده و انواع آن را از وجوب ، حرمت ، استحباب ، كراهت و اباحه بيان داشته ، جزئيات آنها را از قبيل اجزاء ، شرايط و موانع روشن مىكنند همچنين بعضى از عمومات آن را تخصيص و بعضى از مطلقات آن را تقييد مىكند ، بهعلاوه به بيان آداب سلوك و قواعد اخلاقى پرداخته برنامهء صحيح زندگى كه ساختار شخصيتى انسان و خوشبختى او را تأمين مىكند به او مىآموزند .
امام زين العابدين عليه السّلام از بزرگترين و مهمترين راويان عصر تابعين محسوب مىشدند « 1 » ، گذشته از اينكه به اعتقاد شيعهء اماميه خود آن حضرت يكى از معادن بيان معارف و احكام الهى بودند ، چراكه احاديث ائمه عليهم السّلام همان احاديث پيغمبر است و امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السّلام فرموده : رسول خدا به من هزار باب از دانش آموخت كه از هرباب آن هزار باب بر من گشوده گشت « 2 » .
تاريخ هم اين كلام امير عليه السّلام را با نقل رواياتى از دانش و شناخت آن حضرت اثبات مىكند چه آنكه صحابه نيز به برترى و مرجعيت علمى على عليه السّلام و ائمهء معصومين عليهم السّلام كه همه از فرزندان او هستند اعتراف دارند ، البته پس از آنكه خداوند آنها را دروازههاى هدايت و كشتى نجات ناميده و پيامبر
هامش
( 1 ) . اطلاق عنوان راوى بر امام با مبانى فكرى شيعه ناسازگار است و اين نكته از سطرهاى بعدى نيز استفاده مىشود . ( مصحح ) .
( 2 ) . بحار الانوار 22 / 470 .