دوران يتيمى ، معمولا در ساختار و آمادهسازى انسان جهت پختگى و اعتماد به نفس در تحمل رنجها و دشوارىهاى گريبانگير و صبر و پايدارى در برابر آنها تأثيرى بسزا دارد . و بدينگونه خداى متعال خود ، آمادهسازى پيامبر برگزيدهاش را برعهده گرفت تا قادر باشد وظايف مهم آينده و مسئوليت بزرگى را كه در انتظار دوران پختگى و كمال آن بزرگوار بود ، بر دوش بكشد .
نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم در اين سخن خود ، اشاره به اين حقيقت ، فرموده است :
پروردگارم مرا ادب آموخت ، پس ادبم را نيك گردانيد . « 1 »
بيش از هشت بهار از عمر شريف پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم سپرى نشده بود كه به سومين مصيبت مبتلا گرديد و جدّ بزرگوارش « عبد المطلّب » را از دست داد .
اندوه رسول خدا در مرگ جدش ، كمتر از حزن و اندوه وى در مرگ مادرش نبود تا آنجا كه حضرت در مراسم تشييع پيكر جدش به سمت آرامگاه ابدى وى ، بسيار گريست و هرگز ياد او را فراموش نكرد . زيرا عبد المطلب تا زنده بود به بهترين شكل ممكن ، از وجود مبارك آن حضرت سرپرستى نمود و از مقام پيامبرى آن بزرگوار آگاهى داشت . روايت شده هنگامى كه فردى خواست از ورود پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم در كودكى به نزد جدّش جلوگيرى كند ، عبد المطلب فرمود : فرزندم را واگذار كه سرورى و فرمانروايى به سراغش آمده است . « 2 »
هامش
( 1 ) . « أدّبنى ربّى فأحسن تأديبى » مجمع البيان : 5 / 333 تفسير ابتداى سوره قلم .
( 2 ) . تاريخ يعقوبى 2 / 10 .