گويى ورود حزن و اندوه پياپى بر قلب نازنين پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم در كودكى ، نوعى از مراحل آمادگى الهى بهشمار مىآمد تا شخصيّت والاى آن حضرت تكامل يابد . بدينترتيب ، ام ايمن سفر خويش را به همراهى نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم به سمت مكّه ادامه داد تا وى را به جدش عبد المطلب كه علاقهء شديدى به نوادهاش داشت ، بسپارد . « 1 »
7 . با جدّش عبد المطلب
محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلم در دل عبد المطلب به جايگاهى دست يافته بود كه هيچيك از فرزندان و نوادگانش با اينكه از بزرگان بطحاء بهشمار مىآمدند ، بدان پايه نرسيده بودند . نقل شده روزى عبد المطلب در صحن كعبه بر زيراندازى كه برايش گسترده بودند نشسته بود و سران و بزرگان قريش و فرزندانشان اطرافش حضور داشتند ، ناگهان چشم آن حضرت به نوادهاش « محمد » افتاد ، دستور داد راه باز كنند تا نزدش آيد . سپس وى را در كنار خويش و بر فرش ويژهء خود نشاند . افزون بر فضايل بلند اخلاقى كه پيامبر از كودكى برخوردار از آنها بود ، اين توجه و عنايت از ناحيهء بزرگ قريش ، جايگاه وى را در دل قريشيان استوارتر كرد .
قرآن كريم به دوران يتيمى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم كه آن را تحت سرپرستى پروردگار پشتسر نهاد ، اشاره فرموده است :
أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى ؛
آيا او تو را يتيم نيافت و پناه داد ؟ .
هامش
( 1 ) . سيرهء حلبى 1 / 105 .