آن دعا اين است :
يا من ليس معه ربّ يدعى يا من ليس فوقه خالق يخشى يا من ليس دونه إله يتّقى يا من ليس له وزير يغشى يا من ليس له بوّاب ينادى يا من لا يزداد على كثرة السّؤال الّا كرما و جودا يا من لا يزداد على عظم الجرم الّا رحمة و عفوا صلّ على محمد و آل محمد و افعل بى ما انت اهله فانّك اهل التّقوى و اهل المغفرة و انت اهل الجود و الخير و الكرم « 1 » ؛
اى آنكه با او پروردگارى نيست تا خوانده شود ، اى آنكه برتر از او خالقى نيست كه از او بترسند ، اى آنكه جز او معبودى نيست ، تا از او پروا شود ، اى آنكه وزيرى ندارد كه باب احسانش را بكوبند ، اى آنكه دربانى ندارد تا بخوانندش ، اى آنكه هرچه بيشتر از او بخواهند ، جز بر جود و كرمش نيفزايد ، اى آنكه هرچه جرم بندگانش بزرگتر شود ، جز بر عفو و رحمتش نيفزايد ، بر محمّد و آل محمّد درود فرست و با من آن كن كه خود شايستهاى ، زيرا تو شايستهء پرهيز و پروا و شايستهء آمرزشى ، تو اهل سخاوت ، بزرگوارى و خيرى .
در اين باب رواياتى وارد شده كه طبق آنها ، بهتر است انسان بين اذان و اقامه ننشيند و جماعتى از اهل توفيق به همين شيوه عمل مىكنند و اينكه در اين روايت آمده كه حضرت صادق عليه السّلام بين اذان و اقامهء مغرب نشسته دعا كرد ، ممكن است از اين باب باشد كه نشستن در پارهاى اوقات يا براى گروهى خاص بهتر است ؛ زيرا حتما آن حضرت به اسرار الهى در اينگونه امور آگاهتر است .
اما اينكه حضرتش اين دعا را به عنوان دعاى ليلة المبيت امير الحسن معرفى كرده است ، با دعايى كه ما پيش از اين به همين عنوان روايت كرديم ، منافات ندارد ، بلكه طبق اين دو روايت بايد گفت : حضرت در آن شب هردو دعا را خوانده است .
هنگامى كه از دعاى بعد از اذان ، به شرحى كه در اذان نماز ظهر گذشت ، فارغ شدى ، به صورتى كه پيش از اين گذشت ، اقامه بگو و پس از آن دعا كن . آنگاه با
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 84 ، ص 180 ، ح 13 و مصباح المتهجّد ، ص 86 .