فصل شانزدهم آداب ظهر
وقت زوال خورشيد براى ابتهال و تضرّع به درگاه الهى و اجابت دعا موقعيّت ويژهاى است . عبد اللّه بن حمّاد انصارى « 1 » روايت كرده كه شنيدم امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : هنگام زوال ظهر درهاى آسمان و درهاى بهشت باز و حوائج بزرگ برآورده مىشود . گفتم : اين فرصت تا چه وقت باقى است ؟ فرمود : تا وقتى كه انسان بتواند ، با آرامى چهار ركعت نماز بخواند . « 2 »
محمّد بن مسلم مىگويد : از امام باقر پرسيدم : چرا خورشيد به هنگام زوال مىايستد ؟ فرمود : اى محمّد ، چقدر جثّهات كوچك و سؤالت پيچيده و دشوار است و حقّا كه تو شايسته جوابى ! . . . « 3 » شعاع خورشيد به حدود عرش مىرسد و ملائكه همه ندا مىدهند :
لا إله الّا اللّه و اللّه اكبر و سبحان اللّه و الحمد للّه الّذى لم يتّخذ ولدا و لم يكن له شريك فى الملك و لم يكن له ولىّ من الذّلّ و كبّره تكبيرا
هامش
( 1 ) . نجاشى دربارهء او نوشته است : از بزرگان اصحاب ماست و دو كتاب از خود باقى گذاشته است .
( 2 ) . اذا زالت الشّمس فتحت ابواب السّماء و ابواب الجنان و قضيت الحوائج العظام . فقلت : الى اىّ وقت ؟ فقال :
مقدار ما يصلّى الرّجل اربع ركعات مترسّلا ( بحار الانوار ، ج 87 ، ص 54 ، ب 2 ، ح 7 ) .
( 3 ) . حديث طولانى است و چون مصنف رحمه اللّه براى استشهاد ، به همين قسمت محتاج بوده جملات قبل را حذف نموده است .