نوشته شود . او را دومين تاريخ فلسفهنگار خواندهاند ( برون 370 - ادواردز 6 : 226 ) .
ششم گئورگيوس هورنيوس « 49 » در تاريخ فلسفه « 50 » به لاتينى چاپ ليدن در 1655 از آغاز و ريشهء فلسفه و دنبالهء آن جستجو كرده و نحلهها و سرگذشتهاى فيلسوفان را آورده است و آن آميختهء با اسرائيليات است . ( ادواردز 6 : 226 - برون 371 ) .
هفتم توماس استانلى « 51 » كه او را ديوگنس لائرسيوس انگليس ميتوان گفت در تاريخ فلسفه « 52 » چاپ 1655 از ديوگنس و ديگران بهره برده و مانند ديوگنس زودباور است و از انديشهء خاورى كلده و ايران و عرب و مصر ياد كرده است . آن را اولئاريوس « 53 » به لاتينى درآورده و آن هم در لايبتسيگ در 1711 و در و نيز در 1731 چاپ شده است . ( برون 69 و 71 و 371 و 375 - ادواردز 6 : 226 ) .
هشتم دانيلوس هاينسيوس « 54 » ( 1580 - 1655 ) زبانشناس و سراينده در تاريخ منظوم فلسفهء « 55 » خود كه براى گروتيوس « 56 » ساخته و در آن از منظومهء بوشيوس هرمانوس « 57 » ( چاپهاى 1507 و 513 و 1702 ) پيروى كرده و از ديوگنس بهره برده و آن را 1613 و 1616 چاپ شده است ( برون 67 و 367 و 370 ) .
نهم فرانسوا فنلون « 58 » در گزيدهء زندگى و سخنان فيلسوفان « 59 » كه مانند ترجمهايست از ديوگنس و با تاريخ زنان فيلسوف است و در 1726 و سالهاى ديگر چاپ شده و دو ترجمهء آلمانى آن در 1748 و 1763 هم چاپ شده است ( برون 377 ) .
هامش
( 49 ) -Georgius Hornius( 50 ) -Historia philosophicae( 51 ) -T . Stanley( 52 ) -The history of philosophy( 53 ) -Olearius( 54 ) -Dauielus Heinsius( 55 ) -Replus graecorum epigrammatum( 56 ) -Grotius( 57 ) -Buschius Hermanus( 58 ) -F . Fenelon( 59 ) -Adrege de la vie des anciens philosophe