باب تقصير المتمتّع و حلقه و احلاله
و من نسي التّقصير حتى يواقع أو يهلّ بالحجّ
( 1 ) اين بابى است در بيان تقصير كردن كسى كه عمره تمتع كند و در حرمت سر تراشيدن أو و در محل شدن به تقصير و در حكم كسى كه فراموش كند تقصير را تا آن كه جماع كند يا احرام به حج بگيرد ، چون صدوق احكام احرام را گفت و عمدهء احكام احرام در احرام عمره است كه جمعى از مسجد شجره احرام مىگيرند و ده دوازده روز محرمند و جمعى از جحفه و همچنين تا نهايت كمي دو روز راهست و احرام به حج چهار فرسخ راهست رفتن و دو فرسخ برگشتن و نهايت منتهاى احلال چهار فرسخ است برگشتن بنا بر اين آن را مقدم داشت و چون سياق در مناسك به ترتيب خواهد گفت در احرام اينجاها احكام را بيشتر مىگويد
( و روى معاوية بن عمّار عن أبي عبد الله صلوات الله عليه قال إذا فرغت من سعيك و أنت متمتّع فقصّر من شعر رأسك من جوانبه و لحيتك و خذ من شاربك و قلَّم أظفارك و ابق منها لحجّك فإذا فعلت ذلك فقد أحللت من كلّ شئ يحلّ منه المحرم فطف بالبيت تطوّعا ما شئت )
( 2 ) و به أسانيد صحيحه كه پنجاه و چهار سند صحيح است منقولست كه