باب كراهة الوحدة في السّفر
( روى علىّ بن أسباط عن عبد الملك بن مسلمة عن السّنديّ بن خالد عن أبي عبد الله صلوات الله عليه قال قال رسول الله صلَّى الله عليه و آله الا أنبّئكم بشرّ النّاس قالوا بلى يا رسول الله قال من سافر وحده و منع رفده و ضرب عبده )
( 1 ) اين بابيست در مكروه بودن تنها سفر كردن و بسا باشد كه حرام باشد هر گاه خوف دشمن و درنده باشد .
منقول است كالصحيح كه حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله فرمودند كه مىخواهيد شما را خبر دهم به بدترين مردمان صحابه ! گفتند بلى يا رسول الله حضرت فرمودند كه بدترين مردمان كسى است كه تنها به سفر رود و نفع أو به كسى نرسد و در محاسن زوده است يعنى كسى كه توشه خود را بخل ورزد و به كسى ندهد يعنى اگر زيادة از قدر ضروري أو باشد و اين اظهر است و ظاهرا از نساخ شده است و سيم كسى كه بنده خود را عبث بزند .
و كلينى در حسن كالصحيح از أبو حمزه روايت كرده است كه حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه فرمودند كه حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله فرمودند كه بدترين مردمان كسى است كه منع مىكند عطاى خود را و بنده خود را مىزند و تنها چيزى مىخورد و از اين باب اخبار بسيار است