باب ثواب من فطَّر صائما
( روى ابو الصّبّاح الكنانىّ عن ابى عبد الله صلوات الله عليه قال من فطَّر صائما فله اجر مثله )
( 1 ) اين بابى است در بيان ثواب افطار فرمودن صايم و آن وقتى متحقق مىشود كه اول مرتبه از مال اين كس روزه بگشايد و اين حاصل مىشود به اندكى از آب كه اين كس به او دهد و به آن افطار كند و اطعام آنست كه او را سير كنند يا به قدر سير شدن كه يك مد است يا دو مد بدهد و اين اعم است از آن كه افطار به چيز اين كس بكند يا نه پس اگر نذر تفطير كرده باشد مىبايد كه در اول شام به او دهد و او در حضور ناذر بخورد تا بىدغدغه بريء الذّمه شود و اگر نذر اطعام كرده باشد او را به خانه مىآورد و در سفره نان يا طعام مىگذارد كه چون بردارد چيزى زياد آمده باشد يا به او دهد يك مد از گندم يا جو يا خرما در مانند عربستان ، يا مويز در مانند يمن چنان كه خواهد آمد و اگر وعده كرده باشد كه با كسى افطار كند احوط آنست كه آب نخورد مگر از خانه آن شخص كه با او وعده كرده است و اگر افطار كرده به خانه او رود دغدغه خلف وعده مىشود و خلافست كه خلف وعده مكروهست يا حرام و ظاهر آيه و احاديث بسيار حرمتست چنان كه حق سبحانه و تعالى مىفرمايد كهاي مؤمنان چرا مىگوييد چيزى را كه نمىكنيد و دشمنى بزرگ است خدا را كه بگوئيد چيزى را كه نخواهيد كه بكنيد و بعمومها شامل خلف