سبحانه و تعالى چشمه هاى حكمت را از دل او بر زبان او جارى مىسازد و او را تارك دنيا مىگرداند و بينا مىكند او را به درد دنيا و دواى دنيا .
و در صحيح از ابن محبوب از هيثم منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه هر كه ترك دنيا كند حق سبحانه و تعالى حكمت را در دل او جا مىدهد و زبان او را به حكمت ناطق مىگرداند و بينا مىگرداند او را به عيوب دنيا به درد آن و دواى آن و او را از دنيا سالم بيرون مىبرد بدار السّلام بهشت صورى و معنوى .
ديگر از صفات ايشان آنست كه اگر در ميان مردمان راه مىروند راه رفتن ايشان بركت است و همه نفع است به مؤمنان بلكه به عالميان اگر نه اجل مقرر باشد روحهاى ايشان در بدنهاى ايشان قرار نگيرد و از خوف عذاب كه اعظم آن هجران است و از شوق ثواب كه اهم آن وصال است .
و از حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله و حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه منقولست كه فرمودند كه هر كه او را واعظى از دل او نباشد و زاجرى او نفس او نباشد و قرينى نباشد كه ارشاد او كند متمكن مىشود دشمن او بر گردن او و از دست نفس و شيطان كه اعدا عدوّند خلاصى ندارد .
( « و خطب امير المؤمنين صلوات الله عليه فى الجمعة » )
شيخ طوسى طاب ثراه اين خطبه را در مصباح ذكر كرده و از زيد ابن وهب روايت نموده است مسندا و چون صدوق در اول كتاب حكم به صحت آن چه در اين كتاب است كرده است ممكن است كه اين خطب بطرق متواتره به او رسيده باشد چنان كه منقولست كه چون آن حضرت خطبه مىخواندند چندين هزار حافظ بودند كه به يك مرتبه شنيدن در حفظ ايشان در مىآمد ، و چندين هزار ديگر كه