فضل بن عباس و بخارى نقل كرده است كه دستى ديگر به دوش عباس انداختند و آمدند و ابو بكر را دور كردند و نماز كردند چنان كه گذشت و بعد از آن نماز جماعت نكردند پس محتمل است كه اين حكم منسوخ شده باشد از آن وقت و ممكن است كه جواز آن از خصايص آن حضرت باشد و نقل إجماع كردهاند كه جايز نيست امامت نشسته ايستاد كان را .
( « و قال الصّادق صلوات الله عليه كان النّبيّ صلى الله عليه و آله وقع عن فرس فشجّ شقّه الايمن فصلَّى بهم جالسا فى غرفة امّ ابراهيم » )
و منقول است از آن حضرت صلوات الله عليه كه فرمودند كه حضرت سيّد المرسلين صلى الله عليه و آله از اسب افتادند و جانب راست سر آن حضرت شكست يا جانب بدن چنان كه عامه روايت كردهاند و در بعضى از نسخ فسحج بتقديم حاء مهمله بعد از سين مهمله و جيم بعد از حاء واقع شده است ، و در بعضى فحجش بدل آن واقع است و هر دو به اين معنى است كه زخمى شده بود كه پوست شكافته شده بود و امامت صحابه كردند نشسته در بالاخانه ماريه مادر ابراهيم فرزند آن حضرت و اين واقعه پيشتر بود و گذشت در مبحث مساجد .
( « و ساله جميل ابن صالح أيّهما افضل يصلَّى الرّجل لنفسه فى اوّل الوقت او يؤخّر قليلا فيصلَّى بأهل مسجده اذا كان امامهم قال يؤخّر و يصلَّى بأهل مسجده اذا كان الامام » )
و منقولست از جميل ثقه عظيم الشأن و ظاهر آنست كه از كتاب او نقل كرده باشد چنان كه در اول كتاب گفت اگر چه طريق خود را بكتاب او ذكر نكرده است كه گفت از حضرت صادق صلوات الله عليه پرسيدم كه از اين دو صورت كدام يك افضل است آن كه شخصى در خانه خود نماز كند در اوّل وقت يا اندكى تاخير كند و امامت مسجدش كند ، به سبب آن كه اكثر سنّيان كه تابع ابو حنيفهاند نماز را دير مىگذارند