شهادت دادن بر كسى كه او نماز مىكند هر گاه در مسجد حاضر نشود و با جماعت مسلمانان نماز نكند و نماز جماعت را از اين جهة شارع مقرر ساخته است تا بشناسند كه نماز گذارنده كيست ، و آن كه نماز نمىكند كيست ، و كه حفظ اوقات نماز مىكند ، و كه نمازها را در اوقات آن به جا نمىآرد و اگر نه اين باشد ممكن نيست كه گواهى توان دادن بر كسى كه او صالح است زيرا كسى كه به نماز جماعت مسلمانان حاضر نمىشود او را صلاحى نيست در ميان مسلمانان به درستى كه حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله اراده فرمودند كه جمعى را بسوزانند از جهة آن كه به نماز جماعت حاضر نمىشدند با آن كه بعضى از ايشان در خانه خود نماز مىكردند و حضرت از ايشان قبول نكرد نماز خانه را و چگونه قبول كنند شهادت كسى را يا عدالت شخصى را در ميان مسلمانان كه حكم خدا و رسول جارى شده باشد كه او را با خانه اش بسوزانند و حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله مىفرمودند كه نمازى نيست كسى را كه نماز نكند در مسجد با مسلمانان مگر با علتى و عدم عدالت امام علت است چنان كه در صحيح از زراره منقول است كه در خدمت حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه نشسته بودم كه شخصى داخل شد و گفت فداى تو گردم من همسايه مسجد قوم خودم كه هر گاه با ايشان نماز مىكنم غيبت من مىكنند و آزارم مىدهند و مىگويند رافضى است و مذهب ندارد حضرت فرمودند كه تو اين را مىگويى و حضرت امير المؤمنين صلوات الله عليه و آله فرموده است كه هر كه اذان بشنود و به نماز جماعت حاضر نشود بى علَّتى نماز او نماز نيست پس آن مرد بر خواست كه بيرون رود فرمودند به او كه ترك مكن نماز را با ايشان و در عقب هر امامى زراره گفت كه به حضرت عرض نمودم كه بر من دشوار آمد كه جواب فتواى اين مرد را چنين داديد كه در عقب هر امامى نماز كن نماز مىتواند كرد هر گاه ائمه
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 376
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٣٧٦