و در صحيحه زراره و صحيحه محمد بن مسلم واقع شده است كه هر كه نسيانا سخن گويد در نماز نماز را تمام مىكند و بر او چيزى نيست و شيخ حمل كرده است بر آن كه گناه ندارد و اظهر عدم وجوبست و احاديث سجده را حمل بر استحباب مىبايد كرد و احوط آنست كه ترك نكند .
( و روى انّ من تكلَّم فى صلاته ناسيا كبّر تكبيرات )
و در روايتى وارد شده است بسند قوى از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه در شخصى كه شخصى او را بخواند و او در نماز باشد و فراموش كند و او را جواب دهد چه كند حضرت فرمودند كه نماز را تمام مىكند و تكبير بسيار مىگويد و اين حديث نيز قرينه عدم وجوب سجده سهو است اگر چه ممكن است كه واجب تخييرى باشد يا هر دو واجب باشد يا احدهما و ديگرى مستحب باشد و ليكن خلاف ظاهر است .
( و من تكلَّم فى صلاته متعمّدا فعليه اعادة الصّلاة )
و كسى كه در اثناى نماز عمدا سخن گويد واجبست كه نماز را اعاده كند و بر اين مضمون احاديث صحيحه وارد شده است و خواهد آمد در بحث رعاف و غيره .
( و من انّ فى صلاته فقد تكلَّم )
در حديث موثق از حضرت امير المؤمنين صلوات الله عليه منقولست كه فرمودند كه هر كه در نماز ناله كند يا آه بكشد چنانست كه سخن گفته است و مشهور ميان علما اينست كه كلام بد و حرف يا بيشتر مبطل است پس آه و ناله اگر دو حرف يا بيشتر باشد چنان كه در غالب اوقات اقلا سه حرف مىباشد مبطل است ، و مشهور آنست كه انين آهى است كه در مرض مىباشد و آه اعم است و ظاهر اين حديث كراهتست و احوط آنست كه آه نكشد و ناله نكند حتى از جهت آخرت و خوف الهى و جمعى گفتهاند كه يك حرف مفهم كلام است و ناله و آه و اح اح و تنحنح و امثال اينها
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 282
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٢٨٢