( و من شكّ فى اذانه و قد اقام الصّلاة فليمض و من شكّ فى الاقامة بعد ما كبّر فليمض و من شكّ فى التّكبير بعد ما قرء فليمض و من شكّ فى القراءة بعد ما ركع فليمض و من شكّ فى الرّكوع بعد ما سجد فليمض و كلّ شىء يشكّ فيه و قد دخل فى حالة اخرى فليمض و لا يلتفت إلى الشّكّ الَّا ان يستيقن )
و كسى كه شك كند در اذان وقتى كه شروع كرده در اقامه ملتفت نشود و اقامه را تمام كند چون وقت اذان گذشت اما اگر در حالت اذان باشد و شك كند كه بعضى از فصول آن را گفته است يا نه بر مىگردد و آن فصل را مىگويد تا به آخر و كسى كه شك كند در اقامه بعد از تكبير احرام بر نمىگيردد و نماز را مىكند ، و كسى كه شك كند در تكبير احرام بعد از شروع در قرائت پس ملتفت نشود ، و كسى كه شك كند در قرائت بعد از آن كه به ركوع رفته باشد ملتفت نشود ، و كسى كه شك كند در قرائت بعد از آن كه به سجود رفته باشد پس بگذرد و تمام كند و هر چيزى كه در آن شك كند و در حالتى يعنى فعلى ديگر داخل شده باشد پس بگذرد و التفات نكند به آن شك مگر آن كه يقين كند كه ترك نموده است و حكم آن خواهد آمد و اين عبارت مضمون صحيحه زراره است از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه و حاصلش آن قاعده كلى است كه در آخر حضرت فرمودند كه اى زراره هر گاه از فعلى بيرون آيى و داخل شوى در فعلى ديگر آن شك اعتبار ندارد و زيادتى كه صدوق گفته است در آن خبر نيست امّا عبارت فقه رضوى است و يقين را از جهت تمهيد مقدمه آينده ذكر فرموده است .
( و من استيقن انّه ترك الاذان و الاقامة ثمّ ذكر و لم يكن قد قرا عامّة السّورة فلا باس به ترك الاذان فليصلّ على النّبيّ صلى الله عليه و آله و ليقل قد قامت الصّلاة )
و اين عبارت فقه رضويست به تغيير خطاب به غيبت و