از تمام شدن ركعت دويم باشد يعنى بعد از سجدتين .
و ظاهر صحيحه عبد الرحمن نيز آنست كه بنا بر اقل مىگذارد چنان كه خواهد آمد .
و در حديث صحيح على الظاهر منقول است از عبيد بن زراره كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه از شخصى كه نداند كه دو ركعت نماز كرده است يا سه ركعت حضرت فرمودند كه نماز را اعاده مىكند عرض كردم كه آيا نه چنين است كه منقولست كه اعاده نمىكند نماز را كسى كه فقيه و عالم باشد حضرت فرمودند كه آن در صورتى است كه شك در ميان سه و چهار باشد . و شيخ حمل كرده است اين حديث را بر نماز شام و مىتوان حمل كردن بر آن كه شك در حالتى باشد كه ايستاده باشد و نداند كه ركعت دويم است يا سيم در اين صورت فى الحقيقه شك كرده است در ميان يك و دو و جواب حضرت اين معنى خواهد داشت كه اگر در حالت قيام شكن كند ميان سه و چهار صحيح است چون راجع مىشود به شك ميان دو و سه و اكثر اوقات شك ميان دو و سه در حالت قيام واقع مىشود و بنا بر ظاهر حديث جواب مربوط مىشود به سؤال بر وجه احسن بخلاف آن چه اكثر فهميدهايم كه در آنجا مىبايد كه حصر را اضافى گيرند نه حقيقى و جمعى حمل كردهايم بر آن كه اين شك قبل از اكمال سجدتين باشد و اين حمل نزديكست به آن چه مذكور شد چون اين مطلق است و سابق مقيّد و با اين همه خاطر جمع نمىشود و احوط آنست كه احتياطا نماز را اعاده كند خواه بنا بر اقل گذارد بنا بر حديث زراره و خواه بنا بر اكثر گذارد بنا بر حديث عمّار .
و اگر شك كند در دو و چهار پس در حديث صحيح ابن ابى يعفور و صحيح محمد بن مسلم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه وارد است
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 230
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٢٣٠