تصريح كرده است ، چنان كه بر گوش واجب كرده است كه معاصى را ننيوشد ، و در اين باره خداى عزّ و جلّ فرموده است : « و همانا فرو فرستاده است در اين كتاب بر شما كه چون شنيديد كه به آيات خدا كفر مىورزند و آن را بمسخره مىگيرند ، پس با آنان منشينيد تا اينكه از آن بگذرند و به كلام ديگرى خود را سرگرم نمايند و الَّا شما نيز مانند ايشان باشيد » ( نساء 140 ) :
و نيز فرموده است : « و چون كسانى را ببينى كه به آيات قرآن طعن ميزنند ، يا آن را به استهزاء ميگيرند ، پس از ايشان دورى گزين ، تا ببحثى ديگر سرگرم شوند » ( انعام : 68 ) سپس خداى تعالى مورد نسيان را استثناء كرده ، و فرموده است : « و اگر شيطان دورى گزيدن از مجلس ايشان را از ياد تو ببرد ، پس بعد از متذكَّر شدن با قوم ظالمين منشين » ( انعام : 68 ) و خداى عزّ و جلّ فرموده است : « پس آن گروه از بندگان مرا بشارت ده كه بسخن گوش فرا ميدارند ، و آنگاه از بهترين آن پيروى يا به بهترين آن عمل ميكنند ، ايشان همان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده ، و ايشان همان خردمندانند » ( زمر : 18 ) و خداى عزّ و جلّ فرموده است : « و چون بلغوى و سخن پوچى بگذرند در آن شركت نكنند ، و با ترفع بر آن بگذرند » . ( فرقان : 72 ) و خداى عزّ و جلّ فرموده است : « و كسانى كه چون سخن لغو را بشنوند از آن دورى گزينند » ( قصص : 55 ) پس اين چيزيست كه خداى عزّ و جلّ آن را بر گوش واجب ساخته ، و آن عمل گوش است .
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 573
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٥٧٣