باب حقوق
3214 - اسماعيل بن فضل ، از ثابت بن دينار ، از سيّد العابدين علىّ بن - حسين بن علىّ بن ابى طالب عليهم السّلام روايت كرده است كه فرمود : * ( « حقّ خداى اكبر بر تو اينست كه او را عبادت كنى و چيزى را شريك او نسازى ، پس چون با اخلاص چنين كنى براى تو خود را متعهّد ساخته است كه امر دنيا و آخرتت را كفايت كند . و حقّ نفس تو بر خودت اينست كه آن را بطاعت خداى عزّ و جلّ به كار گيرى .
و حقّ زبان ، گرامى داشتن آن از دشنام و عادت دادنش بخير ، و ترك ياوه اى است كه فائده اى در آن نيست ، و نيكى كردن در بارهء مردم ، و خوبى گفتار در بارهء ايشانست .
و حقّ گوش ، منزّه داشتن آن از شنيدن غيبت ، و از شنيدن آن چيزيست كه شنيدنش روا نيست .
و حقّ چشم اينست كه آن را از چيزى كه براى تو حلال نيست فرو بندى و نگاه كردن با آن را وسيله عبرت قرار دهى .