باب حكم كسى كه بسبب نمازى يا بسبب ديگرى سعى بر او قطع شود
2855 - معاوية بن عمار روايت كرده است كه به امام صادق عليه السّلام معروض داشتم كه مردى سعى بين صفا و مروه را آغاز مىكند ، پس در اين ميان وقت نماز فرا ميرسد ، آيا ميبايد سعى را سبك بپايان برد ، يا به نماز بپردازد ، و پس از آن بسعى بازگردد ، يا در همان حالى كه هست درنگ كند تا فارغ شود . پس امام فرمود :
آيا بر سطح ما بين صفا و مروه محلّ نمازى براى او يافت نميشود ؟ او نميبايد سعى را سبك بپايان برد ، بلكه ميبايد نماز را بجا آورد ، و پس از آن بسعى باز آيد ، گفتم : و آيا جايز است كه بر صفا و مروه بنشيند ؟ فرمود : آرى .
2856 - و على بن نعمان و صفوان از يحيى الازرق روايت كردهاند كه گفت : از امام ابو الحسن عليه السّلام در بارهء مردى كه ميان صفا و مروه سعى مىكند ، تا سه شوط يا چهار شوط از سعى را انجام ميدهد ، پس در اين ميان دوستى به او بر مىخورد ، و او را براى برآوردن حاجتى يا صرف طعامى فرا ميخواند ، در اين صورت ميبايد چه كند ؟ امام فرمود : اگر او را اجابت كند باكى نيست ، ولى در نظر من اداء حق خداى