2363 - و ابن مسكان از ابراهيم بن ميمون روايت كرده است ، كه گفت : از امام صادق عليه السّلام در بارهء كسى كه پرهاى كبوترى از كبوتران حرم را بركند ، سؤال كردم ، فرمود : صدقه اى بمسكينى ميدهد ، و آن را با همان دست كه پرها را بر كنده است مىبخشد ، زيرا كه او آن پرنده را آزرده است .
شرح : « در كافى لفظ نيز چنين آمده است ، ولى در تهذيب بجاى » پرهاى كبوترى از كبوتران حرم « » پر كبوترى از كبوتران حرم « ذكر شده است . و به همين جهت اصحاب بطور قطع گفتهاند كه هر كس پرى از كبوترى از كبوتران حرم را بركند ، صدقه اى بر ذمّه اش تعلَّق ميگيرد ، و واجب است كه آن صدقه را با همان دستى اداء كند كه پر كبوتر را با آن دست بر كنده است ، و بعضى از فقهاء در بارهء كسى كه بيش از يك پر بكند ترديد كردهاند ، و تأديهء ارش را احتمال دادهاند ، چنان كه در خصوص جنايات چنين گفتهاند . و در آنجا كه پرهاى متعدّدى را بر كند قائل بتعدّد فديه شدهاند . و علامه در كتاب منتهى در جايى كه كندن پرها در دفعات مختلف صورت گيرد ، تكرّر فديه را موجّه دانسته ، و در آنجا كه پرها در يك نوبت كنده شود ، ارش را توجيه كرده است . و موضوع ارش با اشكال مواجه مىشود ، زيرا بركندن پر هيچ گونه نقصى را ايجاب نميكند . و اين بنا بر نسخهء تهذيب است ، و امّا بنا بر آنچه در كافى و در اين متن آمده است ارش از بركندن يك پر به بالا را شامل مىشود ، و احتمال ميرود كه مراد ، بركندن همگى پرهاى كبوتر ، يا بيشتر آنها باشد .
و هر گاه پر پرنده اى غير كبوتر را يا غير پر را بركند ، بنا بقولى ارش واجب مىشود ، و واجب نيست كه پرداختن آن با همان دست جانى باشد ، و فديه با روئيدن پرها ساقط نميشود ، همانطور كه اصحاب گفتهاند » . ( نقل از مرآة العقول )
2364 - و صفوان از منصور بن حازم روايت كرده است كه گفت : امام
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 124
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص١٢٤