2 -
« وَ لا تَعْضُلُوهُنَّ » ؛
يعنى : « آنها را نزد خودتان حبس نكنيد ، البته نه به خاطر اشتياق به آنان ، بلكه به منظور اضرار به آنها ، تا اينكه زن تمام يا قسمتى از مهريّهء خود را ببخشد و ظاهر آن دلالت بر قول ابن مسيّب مىكند .
3 - آن زن را با وجود انجام فاحشه مىتوان ، عضل و حبس نمود در معناى فاحشه برخى گفتهاند ، عبارت از زنا است و برخى گفتهاند سوء معاشرت و بدخلقى و ايذاء و آزار شوهر ، ولى صحيحتر همان معناى اوّل ( زنا ) است . پس وقتى اين عمل ثابت شد . شرعا جائز است او را حبس نمود و صدمه رساند تا خود را فديه نمايد و گفته شده است اين حكم با وجود آيات وجوب حد و تازيانه نسخ شده است . قتاده آن را گفته است .