اين برداشت ، نادرست و دلالت بر كوتهفكرى صاحبش دارد ، چراكه پيامبر صلى الله عليه و آله نهى از ستايشگرى ، همچون ستايش نصارا نمود كه به فرزند مريم نسبت دارند كه پسر خداست .
بنابراين هركس ثناگويى و توصيفى كه نصارا نسبت به پيامبرشان داشتند در مورد حضرت محمد صلى الله عليه و آله انجام دهد ، مانند آنها مىباشد .
اما اگر كسى حضرت را بهگونهاى مدح و وصف كند كه از حدود بشريت خارج نشود و اعتقاد به بندگى و رسالت حضرت داشته باشد و مدح او به دور از اعتقاد نصرانيت باشد ، بدون شك چنين فردى از موحّدترين مردم است .
خودخداوند نيزبهمدحپيامبر صلى الله عليه و آله پرداختهوفرموده است :
« وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ » ؛
« 1 » و مردم را امر كرده كه در سخن گفتن و جواب دادن به پيامبر صلى الله عليه و آله ادب را رعايت كنند :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ » ؛
« 2 » و از اينكه با او مانند يكديگر معامله كنيم و مثل سايرين او را ندا كنيم ما را نهى كرده است :
« إِنَّ الَّذِينَ يُنادُونَكَ مِنْ وَراءِ الْحُجُراتِ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ » .
« 3 »
هامش
( 1 ) . تو اخلاقى بس بزرگ دارى .
( 2 ) . حجرات : 2 ؛ اى مؤمنان صداى خود را از رسول خدا بلندتر نسازيد .
( 3 ) . نور : 63 ؛ بدانسان كه يكديگر را مىخوانيد ، پيامبر صلى الله عليه و آله را مورد خطاب قرار ندهيد .