197 -
و آن حضرت فرمود : وقتى سخن خوارج را شنيد : « لا حكم الّا للّه » ، فرمود : سخن حقّى است كه باطل به آن قصد شده .
198 -
و آن حضرت دربارهء اوباش فرمود : اينان كسانى هستند كه چون گرد آيند پيروز شوند ، و چون پراكنده گردند شناخته نشوند . گفته شده : امام فرمود : اينان كسانى هستند كه چون گرد آيند زيان رسانند ، و چون متفرق شوند منفعت دهند .
گفتند : زيان گرد آمدنشان را فهميديم ، سود پراكندگى آنان چيست ؟ فرمود : اهل كار به كار خود باز مىگردند و مردم از آنان بهرهمند مىشوند ، مانند بازگشت بنّا به ساختمان و بافنده به محلّ بافت ، و نانوا به نانوايى .
199 -
جنايتكارى را به محضر امام آوردند كه اوباش همراه او بودند ، فرمود : خوش مباد صورتهايى كه جز نزد هر كار زشتى ديده نمىشوند .
200 -
و آن حضرت فرمود : با هر انسانى دو فرشته است كه او را حفاظت مىكنند ، و چون مقدّرات الهى فرا رسد او را با سرنوشتش وا مىگذارند ، همانا مدّت حيات انسان محافظى است استوار .
201 -
و آن حضرت فرمود : وقتى طلحه و زبير به او گفتند با تو بيعت مىكنيم به شرط اينكه در حكومت با تو شريك باشيم ، فرمود : نه ، ولى در قدرت و يارى دادن شريك ، و در ناتوانى و سختى كمك باشيد .
202 -
و آن حضرت فرمود : اى مردم ، خدا را بپرهيزيد كه اگر حرف زديد مىشنود ، و اگر نهفته داريد مىداند . و بر مردنى پيشى جوييد كه اگر از آن فرار كرديد شما را دريابد ، و اگر بايستيد شما را بگيرد ، و اگر فراموشش كنيد شما را به ياد آورد .
203 -
و آن حضرت فرمود : كسى كه سپاس نيكىات را به جا نياورد تو را در نيكى كردن بىرغبت نكند ، چرا كه سياست را كسى به جا مىآورد كه از آن نيكى بهره نبرده ( خدا ) ، و تو از سپاس سپاسگزار بيش از آنچه كفران كنندهء نعمت از بين برده به دست مىآورى ، « و خداوند نيكوكاران را دوست دارد » .
204 -
و آن حضرت فرمود : هر ظرفى به آنچه در آن مىريزند تنگ مىشود ، غير ظرف علم كه به علم وسعت گيرد .