كردم ، چندان عمر يافتهام كه از زندگانى ملول و خسته شدهام ، و اين دعا بسيار معتبر است . و در تمام كتابهاى دعا نقل شده
در ذكر تعقيبات مختص به نماز صبح
بدانكه تعقيب نماز صبح ، بيش ار ساير نمازهاست ، و احاديث در فضيلت خصوص اين تعقيب بسيار است .
از امير مؤمنان عليه السّلام روايت شده : ذكر خدا بعد از نماز صبح تا طلوع آفتاب در بدست آوردن روزى ، سرعتبخشتر از سفر كردن براى تجارت بر روى زمين است . از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله روايت شده : هركه از طلوع صبح ، تا طلوع آفتاب ، در مصلّاى [ محلّ خواندن نماز ] خود قرار گيرد ، و به تعقيب مشغول باشد ، خدا او را از آتش دوزخ برهاند . از امام باقر عليه السّلام نقل شده : شيطان لشگر روز خويش را از طلوع صبح تا طلوع آفتاب منتشر مىكند ، و لشكر شب خويش را از غروب تا بر طرف شدن حمرهء مغربيّه [ سرخى موجود در افق مغرب ] بنابراين ، در اين دو ساعت خدا را بسيار ياد كنيد ، كه در اين دو زمان ، شيطان آدمى را از ذكر خدا غافل مىكند . به سند صحيح روايت شده كه امام رضا عليه السّلام در خراسان ، هنگامى كه نماز صبح را به جاى مىآوردند ، تا طلوع آفتاب در مصلّاى خويش مىنشستند ، و مشغول تعقيب بودند ، آنگاه كيسه چرمى براى آن حضرت مىآوردند ، كه در آن چند مسواك بود ، به يكيك آنها مسواك مىكردند ، سپس مقدارى كندر مىجويدند ، پس از آن قرآن تلاوت مىكردند . از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله روايت شده : هركه از طلوع صبح تا طلوع آفتاب مشغول تعقيب باشد ، ثواب حجّ براى او نوشه مىشود . در حديث قدسى وارد شده : حق تعالى مىفرمايد : اى فرزند آدم مرا پس از صبح يك ساعت ، و پس از عصر يك ساعت ياد كن ، تا همه كارهاى مهمّ تو را كفايت كنم .
اما تعقيبات مختصّ به صبح : اول : ابن بابويه به سند معتبر ، از امام باقر عليه السّلام روايت كرده : هركه پس از نماز صبح هفتاد مرتبه از خدا طلب آمرزش مىكنمو بسوى او باز ميگردم بگويد ، خدا او را بيامرزد ، هرچند در آن روز هفتاد هزار گناه مرتكب شود ، و در روايت ديگرى آمده است هفتصد گناه « 1 » . دوم همچنين ابن بابويه به سند صحيح و سندهاى معتبر از امير مؤمنان عليه السّلام روايت كرده :
هامش
( 1 ) بايد به اين معنا توجه داشتبه باشيم كه اين گونه روايات در تمام تب مذهبى و به ويژه مفاتيح الجنان مجوزى براى انجام گناه نيست ، بلكه بيانگر عظمت استغفار يا دعا يا زيارت است ، و اگر كسى با دلگرمى به اين گونه روايات ، براساس علم و عمد آلوده به گناه شود خود را از فيوضات حق محروم و از رحمت حق دور كرده و دلش را از چشيدن لذت توبه مهجور نموده است