و بر من از نزد خود رحمتى ببخش ، به راستى كه تو بسيار بخشندهاى . آنگاه براى نماز آماده مىشوى ، و قلب خود را حاضر مىكنى ، و خوارى شأن خود ، و عظمت و جلال مولايت را ، كه در مقام مناجات با او برآمدهاى ملاحظه مىكنى ، و چنان باش كه گويا او را مىبينى ، و حيا كن ، از اينكه با او سخن گويى ، و دلت متوجه جانب ديگر باشد ! پس با وقار و خشوع مىايستى ، در حالتى كه دستهايت را بر رانهاى خود ، برابر سر زانو گذاشته باشى ، و بين قدمهايت را ، به اندازهء سه انگشت ، يا يك وجب باز كرده ، گشادگى قرار مىدهى ، و نگاهت را به موضع سجده مىاندازى ، سپس قربة الى اللّه نيّت نماز واجب صبح كن ، و تكبيرة الاحرام بگو . و مستحبّ است پيش از تكبيرة الاحرام نماز ، شش تكبير بر آن اضافه كنى ، و هر تكبيرى دستها را تا مقابل نرمى گوش بلند كنى ، درحالىكه كف دستها به طرف قبله و انگشتها ، غير از انگشت بزرگ ، به هم چسبيده باشد ، و بخوانى دعاهاى تكبيرات را ، به اين صورت ، كه پس از تكبير سوم بگويى :
خدايا تويى فرمانرواى حق آشكار ، معبودى جز تو نيست ، منزّهى تو ، من بر خود ستم كردم ، گناه مرا ببخش كه جز تو گناهان را نمىبخشد . و پس از تكبير پنجم مىگويى : آرى ، آمادهء خدمتم ، و خير در دست توست ، و شرّ از تو نيست ، و هدايت يافته كسى است كه تو هدايت كردى ، بندهات ، و فرزند بندهات ، ذليل است در برابرت ، از تو ، و به تو ، و براى تو ، و به سوى تو ، نيست پناهگاهى ، و نه راه رهايى ، و نه گريزگاهى از تو مگر به سوى تو ، منزّهى تو ، پياپى به من رحم كن ، مبارك و برترى ، منزّهى تو ، اى پروردگار كعبه . و پس از تكبير هفتم مىگويى : رويم را به سوى وجودى نمودم ، كه آسمانها و زمين را آفريد ، داناى پنهان و آشكار است ، رو كردنى با حال اعتدال و تسليم ، و از بتپرستان نيستم ، به درستى كه نماز و عبادت و زندگى و مرگم براى خدا پروردگار جهانيان است ، براى او شريكى نيست ، به اين امر
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 910
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٩١٠