و نژاد ، و خويشان ، و رفقا و همسايگانم ، و برادران دينىام را ، از اهل شرق و غرب ، و تمام اهل موّدتم ، از مردان و زنان مومن ، زنده و مردهء آنان را ، و همهء آنهايى كه خيرى را به من ياد دادند ، يا از من دانشى آموختند . خدايا آنان را شريك كن ، در شايستهء دعايم ، و زيارتم نسبت به زيارتگاه حجّت و ولىّات ، و مرا نيز در شايستهء دعاى ايشان شريك كن ، اى مهربانترين مهربانان ، و از جانب ايشان به ولىّات سلام برسان ، و سلام و رحمت و بركات خدا بر تو اى سرور و مولاى من اى فلان پسر فلان به جاى اين كلمه ، نام امامى را كه زيارت مىكند ، و نام پدر آن بزرگوار را بگويد ) درود خدا بر تو ، و بر روح و تنت ، تويى وسيلهء من به سوى خدا ، و واسطهام به درگاهش ، براى من است حق دوستى و آرزومندى ، پس به پيشگاه خداى عزّ و جلّ شفيع من باش ، در ايستادن بر اين داستانم ، و بازگرداندن من از اين موقعيتم با كاميابى ، به آنچه درخواست كردهام ، همه را به مهربانى و توان او ، خدايا نصيبم كن عقلى كامل ، و خردى ممتاز ، و عزّتى پايدار ، و دلى پاك ، و عملى بسيار ، و ادبى برتر ، و همه ر ابه سود من قرار ده نه به زيان من ، به مهربانىات اى مهربانترين مهربانان .
پنجم : در ذكر زيارت وداع ، هر يك از امامان به آن وداع مىشوند . بدان كه از جمله آداب زيارت ، چنانكه در محل خود ذكر شد ، وداع زيارت كننده است ، نسبت به زيارت شده ، به وقت بيرون رفتن از شهر آن بزرگوار ، آن هم به زيارت وداعى كه از ايشان رسيده باشد ، چنانكه در اكثر زيارات مشاهده مىشود ، و ما در اين كتاب شريف در ابواب زيارات
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 891
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٨٩١