بخش سوم : زيارت نواب اربعه رضى اللّه عنهم
يعنى ، جناب ابو عمرو عثمان بن سعيد اسدى ، و جناب ابو جعفر محمّد بن عثمان ، و شيخ ابو القاسم حسين بن روح نوبختى ، و شيخ جليل ابو الحسن على بن محمّد سمرى ( رضى اللّه عنهم ) . بدانكه از جمله تكاليف زائران در ايّام توقّف در شهر مقدّس كاظمين رفتن به بغداد ، براى زيارت اين چهار نايب خاص امام عصر ( صلوات اللّه عليه ) است ، كه حتى اگر قبر هر يك از آنها در شهرهاى دوردست قرار مىداشت ، شايسته بود انسان راههاى سخت و طولانى را طى كند و رنج و سختى سفر را به جان بپذيرد ، و به فيض زيارت آنها نايل گردد ، زيرا در ميان همه اصحاب خاصّ امامان عليهم السّلام كسى به بزرگى و جلالت قدر ايشان نمىرسد . اينان نزديك هفتاد سال به منصب سفارت و وساطت ميان امام عليه السّلام و مؤمنان فايز شدند ، و بر دست ايشان كرامات بسيار و خوارق عادات بىشمار جارى گرديد ، و گفته شده :
بعضى از علما قايل به عصمت ايشان شدهاند ، و مخفى نيست كه همچنانكه اين بزرگواران در زمان حيات خود ، واسط ميان ولى عصر ( صلوات اللّه عليه ) و مردم بودند ، و از جمله مناصب ايشان ، رساندن درخواستها و نامههاى حاجات مردم به آن حضرت بود ، اكنون هم به همان منصب شريف مفتخرند ، و بايد نامههاى حاجات ، كه در سختيها نوشته مىشود توسط ايشان ، به آن حضرت برسد ، چنانكه در جاى خود معلوم گريده . خلاصه ، فضايل و مناقب ايشان بيشتر از آن است كه ذكر شود ، و همين اندازه براى ترغيب زائران ، براى درك فيض زيارتشان كافى است .
اما كيفيّت زيارت ايشان : به صورتى است كه شيخ طوسى در كتاب « تهذيب » و سيّد ابن طاووس در « مصباح الزائر » ذكر كردهاند ، و آن را به جناب ابو القاسم حسين بن روح ( رحمة اللّه عليه ) نسبت دادهاند كه فرموه است در زيارت ايشان بر رسول خدا سلام مىكنى ، و بعد از آن حضرت ، به امير مومنان و خديجه كبرى و فاطمه زهرا و امام حسن و امام حسين و بر هر يك از امامان عليهم السّلام تا صاحب الزمان ( صلوات اللّه عليه ) و آنگاه مىگويى :
سلام بر تو اى فلان بن فلان و به جاى « فلان بن فلان » اسم صاحب قبر و پدر او را ذكر مىكنى