بردارند . و همچنين است خاك قبر جدّم رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و قبر امام حسن عليه السّلام و امام زين العابدين عليه السّلام و امام محمّد باقر عليه السّلام ، پس بگير از آن خاك كه شفاى هر درد است و سپرى است براى دفع هرچه از آن مىترسى و هيچچيز از چيزهايى كه از آن طلب شفا مىكنند با آن برابرى نمىكند به غيز از دعا و چيزى كه آن را فاسد مىكند آن است كه در ظرفها و جاهاى بد مىگذارند و آنها كه با آن معالجه مىكنند ، يقينشان كم است ، هركه يقين داشته باشد كه اين تربت براى او شفاست ، هرگاه با آن معالجه كند برايش كافى است و محتاج به دواى ديگر نخواهد شد . و آن تربت را شياطين و كافران از جنّيان ، كه خود را بر آن مىمالند فاسد مىگردانند و نيز هرچيز را كه آن تربت از آن مىگذرد ، بو مىكنند ، و امّا شياطين و كافران جنّ به فرزندان آدم بر آن حسد مىبرند ، به همين دليل خود را بر آن مىمالند ، كه اكثر نيكى و بوى خوشش بر طرف مىشود . و هيچ تربتى از حاير بيرون نمىآيد ، مگر اينكه مهيّا مىشوند از شياطين و كافران جنّ براى آن تربت ، به اندازهاى كه عدد آنها را كسى به غير از خدا نمىشمارد ، و آن تربت در دست صاحب آن است و ايشان خود را بر آن مىمالند و ملائكه نمىگذارند ايشان داخل حاير مطهّر شوند و اگر تربت از گزند آنان سالم بماند ، هر بيمار را كه با آن معالجه نمايند ، البته در آن ساعت شفا مىيابد . بنابراين چون تربت را برداشتى پنهان كن و نام خدا را بر آن بسيار بخوان و شنيدهام كه بعضى از مردم كه تربت را بر مىدارند ، حتى عدهاى از ايشان ، آن را در توبرهء چهارپايان ، يا در ظرف طعام يا چيزهايى كه دست به آن بسيار ماليده يمىشود ، از خورجينها و جوالها مىاندازند ، پس چگونه از آن تربت شفا يابد كسىكه به اين نوع با اين گوهر گرانبها معامله مىكند ؟ البته دلى كه در آن يقين نيست و سبك مىشمارد چيزى را كه صلاحش در آن است عمل خود را فاسد مىكند . پنجم : روايت شده : هرگاه يكى از شما بخواهد تربت بردارد و با نوك انگشتان خويش بردارد ، آن هم به اندازهء يك نخود . پس آن را ببوسد و بر هر دو ديده گذارد و بر ساير بدن نيز بمالد و بگويد :
خدايا به حق اين تربت ، و به حق آنكه در آن فرود آمد ، و در آن دفن شد ، و به حق جدّ و پدر و مادر و برادرش و امامان از فرزندانش ، و به حق ملائكهء در برگيرندهاش از تو مىخواهم كه آن تربت را شفاى از هر درد ، و بهبود از
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 728
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٧٢٨