در بعضى از آداب و دعاهاى مربوط به مرگ
بدانكه چون بر كسى آثار مرگ نمايان شود ، اول كسىكه بايد به احوال او بپردازد ، خود شخص است كه سفر آخرتى ابدى در پيش دارد ، و براى او در خود آن سفر توشه لازم است . اوّل چيزى كه براى او ضررى است ، اقرار به گناه و اعتراف به تقصير و ندامت از گذشتهها و توبهء كامل و تضرع و زارى به درگاه جناب مقدّس ايزدى كه از گناهان گذشتهء او درگذرد ، و در احوال و هول و هراسى كه در پيش دارد ، او را به خود و ديگران وا مگذارد . پس بايد كه متوجه وصيت شود ، و حقوق خدا و خلق و آنچه را بر ذمّه اوست ادا كند ، و به ديگران وا گذار نكند كه پس از مردن بىاختيار مىشود ، و به حسرت در اموال خود بنگرد ، و شياطين جن و انس ، اوصيا و وارثان او را وسوسهها كنند ، و از اينكه ذمّه او را از حقوق آزاد كنند مانع شوند ، و براى او چارهاى نشود ، و حسرت و ندامت سودى نبخشد . پس به اندازهء ثلث مال خود براى خويشان و صدقات و خيرات و آنچه مناسب حال خود مىداند وصيت كند ، كه اضافه بر ثلث را ختيارى ندارد . برائت ذمّه خود را از برادران مؤمنش بخواهد ، و از هركه غيبت كرده ، يا اهانت و آزارى روا داشته ، اگر حاضر باشند از آنان بخواهد او را حلال كنند و اگر حاضر نباشند ، از برادران مؤمن بخواهد كه براى او برائت ذمّه بخواهند ، سپس امور اطفال و عيال خود را بعد از توكّل بر جناب حق به امينى وا گذارد و شخصى را براى اولاد صغير خود به عنوان وصى تعيين نمايد . سپس كفن خود را مهيا نمايد و از شهادتين و عقايد و اذكار و ادعيه و آيات ، آنچه در كتب مبسوطه ذكر شده است ، و اين رساله گنجايش بيان آنها را ندارد ، بگويد با تربت حضرت امام حسين عليه السّلام بر كفن او بنويسند ، و اين در صورتى است ، كه قبل از اين غافل بوده و كفنى مهيا نكرده باشد ، و گرنه مؤمن بايد كفنش هميشه مهيّا و نزد او حاضر باشد ، چنانكه از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده : هركه كفنش در خانهاش همراه او باشد ، او را در شمار غافلان ننويسند ، و هرگاه به آن كفن نظر كند ثواب يابد ، و بايد پس از آن ديگر به فكر زن و فرزند و مال نباشد ، و متوجّه حضرت حق گردد ، و به ياد او باشد ، و انديشه كند كه اين امور فانى به كار او نمىآيد ، و به غير لطف و رحمت پروردگار ، در دنيا و آخرت چيزى به فرياد او نمىرسد ، و بداند وقتى كه توكّل بر حق كند ، امور بازماندگانش به بهترين صورت انجام خواهد