كيفر كسى كه ستم كند
1 . عبد اللَّه بن سليمان مىگويد : امام باقر ( ع ) فرمود : ظلم و ستم در دنيا همان تاريكيهاى آخرت است .
2 . غالب بن محمّد از شخصى نقل كرده است كه گفت : امام صادق ( ع ) در بارهء سخن خداوند :
إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ
[ فجر ، 14 ] ( همانا پروردگار تو در كمينگاه است ) فرمود : آن كمينگاه پلى است بر روى صراط كه هر كس حقّى از مردم بر عهدهء اوست نمىتواند از آن عبور كند .
3 . على بن سالم مىگويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : خداوند بزرگ فرموده است : به عزّت و جلال خودم سوگند كه من دعاى هيچ ستمديدهاى را در ظلمى كه به او شده و حقّش پايمال گشته - اگر حقّى مانند آن از ديگران به گردن او باشد - نخواهم پذيرفت .
4 . اسحاق بن عمّار مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : خداوند به يكى از پيامبرانش كه در كشور يكى از بيدادگران بود وحى فرستاد كه به سراغ آن ستمگر برو و به او بگو : من تو را براى خونريزى و گرفتن مال مردم سلطنت ندادم ، بلكه تو را براى اين گماردم كه نالههاى ستمديدگان را از من بازدارى ، زيرا من از ستمى كه به آنان شود - اگر چه كافر باشند - نخواهم گذشت .
5 . زيد بن على بن الحسين از پدرش نقل كرده است كه فرمود : آنچه مظلوم از دين ظالم مىستاند بيشتر از چيزى است كه ظالم از دنياى مظلوم به چنگ مىآورد .
6 . زراره مىگويد : امام باقر ( ع ) فرمود : هيچ كس نيست كه به كسى ستمى كند جز آنكه خداوند او را در مورد مال و جانش گرفتار مىكند ، و امّا ستمى كه ميان او و خدا صورت گرفته است اگر توبه كند خدا او را مىآمرزد .