مىشود كه غالبا بلكه دائما طائفهء سودانى كه در آن حوالى هستند مىگيرند ، دادن به ايشان جايز نيست ، چرا كه ايمان ايشان [ بلكه اسلام ايشان - خ ش ] معلوم نيست ، پس اوّلا قليلى از آن به جهت خود بردارد ، و بعد از آن به شخص فقير مؤمنى از حجّاج ثلث آن را تصدق كند ، و ثلث آن را به بعض برادران خود هديه دهد ، هر چند كه حصهء هر يك را جدا نكرده باشد ، آن وقت صاحب صدقه و هديه اگر تصدق كنند بر آن طايفه سودان عيب ندارد ، و اگر اتّفاقا ( اتّفاق افتد - خ ل ) پيش از اين احتياطات آن طايفه ذبيحه را ببرند ، به طريق دزدى يا نهب ، موجب بطلان ذبح هدى و وجوب اعاده آن نمىشود ، بلى اگر به اختيار خود بدهد احوط ضمان حصّهء فقرا است .
و بدان كه كسى كه قادر بر هدى نشود ( 1 ) ده روز روزه مىگيرد ، سه روز متوالى در حج از روز هفتم تا روز نهم ، و اگر روز هفتم نشود ( 2 ) روز هشتم و نهم را مىگيرد ، و يك روز بعد از مراجعت از منى ، و اگر
شرح
( 1 ) ( طباطبائى - چاپ بغداد ) : و بدان كه كسى كه قادر بر هدى تامّ نباشد و متمكَّن از هدى ناقص باشد ، احوط جمع ما بين آن است با روزه ده روز ، خصوص در مثل خصىّ ، و با عدم تمكَّن از آن نيز بايد ده روز روزه بگيرد ، سه روز متوالى در حج از روز هفتم تا نهم .
( 2 ) ( ميرزا ) : و احوط در اين صورت آن است كه سه روز بعد از مراجعت از منى كه اوّل آن سه روز روز كوچ كردن باشد - با مراعات توالى - روزه بدارد ، و قصد اداى تكليف واقعى خود را به سه روز در ضمن مجموع پنج روز نمايد .
( خراسانى ) : اكتفاء به همين سه روز مىتوان نمود .