در پاسخ معاويه نوشته است : ياد آور شده‌اى كه من طلحه و زبير را كشته‌ام و عايشه را دور كرده و كارش را بر هم زده‌ام و در بصره و كوفه فرود آمده‌ام البته اين كارى است كه تو از آن بر كنار بودى ، بنا بر اين زيانى بر تو نيست و عذرخواهى آن به تو مربوط نخواهد بود . در بارهء قاتلان عثمان زياد سخن گفتى ، تو نيز در آنچه مردم داخل شده‌اند داخل شو ، آن گاه قضاوت را بعهدهء من بگذاريد تا تو و مردم را بر كتاب خداى تعالى وادار كنم ، و اما آنچه تو مى خواهى فريب دادن كودك براى نخوردن شير است .

نامه‌اى است كه امام « ع » به معاويه نوشته است : سبحان الله چقدر با تباه ساختن حقايق ، هواپرستى و خواهش هاى تازه را بر خود لازم مى دانى اما اين كه در بارهء عثمان و قاتلان وى زياد احتجاج مى كنى ، تو عثمان را هنگامى كه به نفع خودت بود يارى كردى اما وقتى به سود او بود دست از ياريش برداشتى و السلام .