- حديث بيست و هشتم
: ابن نجار « 1 » در تاريخ خويش از امام مجتبى عليه السّلام نقل كرده است كه فرمود : هر چيزى بنيانى دارد و بنيان اسلام دوست داشتن ياران پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و مهر ورزيدن به خاندان آن حضرت است « 2 » .
- حديث بيست و نهم
: طبرانى از عمر بن الخطاب « 3 » نقل نموده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : نوادگان دخترى هر فرد به پدرانشان نسبت داده مىشوند مگر فرزندان فاطمة عليها السّلام كه به من منسوب بوده و من پدرشان هستم « 4 » .
- حديث سىام
: طبرانى از حضرت فاطمة الزهراء عليها السّلام نقل نموده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : همه دخترزادگان به خاندان پدريشان منسوبند مگر فرزندان فاطمة عليها السّلام كه من ولى و پدر آنها مىباشم « 5 » .
- حديث سى و يكم
: حاكم از جابر بن عبد الله انصارى نقل نموده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : نوادگان دخترى به اقوام پدرشان منتسبند مگر دو پسر فاطمه عليها السّلام كه من ولى و پدرشان هستم « 6 » .
هامش
نگاشتههاى طبرانى هستند آورده شده است . اين حديث در فيض القدير ج 4 ص 356 ، معجم صغير ص 170 ، جواهر العقدين سمهودى ج 2 ص 72 ( نسخه مخطوط كتابخانه ظاهريه ) نيز نقل شده است .
( 1 ) - ابو عبد الله محمد بن محمود بن حسن بن هبة الله بن محاسن بغدادى در سال 578 ه ق . متولد گرديد و در سال 643 ه ق . وفات يافت . زندگينامهء او در تذكرة الحفاظ ج 4 ص 1428 مندرج است .
( 2 ) - حديث مذكور در الدر المنثور ج 6 ص 7 و كنز العمال ج 6 ص 218 مندرج است .
( 3 ) - ابو حفص عمر بن الخطاب بن نفيل عدوى در سال 40 قبل از هجرت در مكه به دنيا آمد و در سال پنجم پيش از هجرت اسلام آورد وى در سال 11 ه ق . به عنوان خليفه دوم بر مسند نشست و در زمان حكومت 13 ساله او بسيارى از بلاد آن روزگار به تصرف مسلمين در آمد . وى سرانجام در سال 23 ه ق . توسط ابو لؤلؤ فيروز فارسى ترور گرديد و پس از سه روز درگذشت . زندگينامهء عمر در صفة الصفوة ج 1 ص 101 و تاريخ طبرى ج 2 ص 187 مندرج است .
( 4 ) - حديث مذكور در المعجم الكبير ج 1 ص 124 ، كنز العمال ج 6 ص 220 الصواعق المحرقة ص 185 و ذخائر العقبى ص 121 درج شده است .
( 5 ) - حديث مذكور در المعجم الكبير ج 1 ص 124 ، كنز العمال ج 6 ص 220 تاريخ بغداد ج 11 ص 285 ، مقتل الخوارزمى ج 2 ص 88 و مجمع الزوائد ج 9 ص 172 نقل شده است .
( 6 ) - حديث مذكور را حاكم نيشابورى در مستدرك الصحيحين ج 3 ص 164 نقل نموده و آن را صحيح الاسناد دانسته است . همچنين متقى هندى نيز آن را در كنز العمال ج 6 ص 216 و منتخب كنز العمال ج 5 ص 216 نقل نموده است .