داشته باشد كه يا ركوع را كم كرده يا يك سجده يا تشهد وأمثال ان كه ركن نباشد كه در اين صور
باطل نيست زيرا كه كم كردن غير ركن سهوا در نافله اثر ندارد نه باطل مىشود ونه موجب قضا يا سجده
سهو است پس احتمال نقصان ركن در ان مثل شك بدوي است
( بيست وسيم ) اگر دو سجده يا بعد
از سجده ثانيه متذكر كه يك سجده ركعت أول را ترك كرده وركوع ركعت ثانيه را هم ترك كرده
بايد انسجده را كه كرده يا مشغول بان است براي ركعت أول قرار دهد وبرخيزد وقرائت بخواند ونماز
خود را تمام كند وهم چنين اگر در سجده ثانيه ركعت ثانيه متذكر شود كه دو سجده ركعت أول را
ترك كرده وركوع ركعة ثانيه را هم ترك كرده بايد سجدتين كه بجا أورده براي ركعت أولى قرار دهد
وبرخيزد ركعت دويم را بجا أورد واگر ميان سجدتين متذكر شود كه سجدتين ركعت أول را ترك
كرده بايد سجده ثانيه را بقصد سجده ثانيه ركعت أول بياورد ونماز را تمام كند وهم چنين نسبت
بساير ركعات اگر بعد از دخول در سجده ركعت لاحق متذكر شود كه سجده از ركعت سابقه ترك
كرده وركوع اين ركعت را هم ترك كرده ولكن أحوط در جميع اين صور اعاده نماز بعد از اتمام است
( بيست وچهارم ) اگر كسى مثلا نماز ظهر وعصر را بجا أورد وبعد از سلام يقين كند كه يك
ركعت از يكى از اندو نماز كم كرده ونداند از كدام بوده پس اگر يقين بنقصان بعد از بجا اوردن منافى
عمدى وسهوى باشد بايد يك نماز بقصد ما في الذمة بجا أورد واگر پيش از منافى باشد برخيزد ويك
ركعت بر نماز دويم بيفزايد وبعد از ان دو سجده سهو براي سلام بيجا بعمل أورد بعد از ان نماز
أول را نيز اعاده كند ولكن أحوط ان است كه قصد نماز أول نكند بلكه بقصد ما في الذمة بجا أورد
زيرا كه محتمل است كه نماز دويم در صورتيكه تمام باشد ظهر محسوب شود
( بيست وپنجم ) اگر
كسى مثلا نماز مغرب وعشا را بجا أورد وبعد از سلام عشا يقين كند كه يك ركعت از يكى از دو نماز
ناقص بوده پس اگر يقين بنقصان بعد از بجا اوردن منافى عمدى وسهوى باشد بايد هر دو نماز را
اعاده كند واگر پيش از ان باشد برخيزد ويك ركعت بر نماز عشا بيفزايد ودو سجده سهو براي سلام
بيجا بجا أورد وبعد از ان نماز مغرب را اعاده كند
( بيست وششم ) اگر نماز ظهر وعصر را بجا أورد
وپيش از سلام نماز عصر يقين كند اجمالا كه يا ظهر را سه ركعت كرده وأين ركعتي كه مشغول
بان است چهارمى عصر است ويا ظهر أو تمام بوده وأين ركعت سيمى عصر است پس نسبت بنماز ظهر