56 - « بى نيازى » در غربت « وطن » است ، و « نيازمندى » در وطن « غربت » است ( زيرا انسان بى نياز هركجا باشد ، وسايل برايش فراهم و افراد دورش را مىگيرند ، ولى نيازمند ، اقوام و بستگان نيز رهايش مىكنند ) .
57 - قناعت مالى است كه هرگز تمام نمىشود .
شريف رضى رحمه الله مىگويد : اين كلام از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز نقل شده است .
58 - مال و ثروت مادّهء اصلى همهء شهوات است .
59 - كسى كه تو را بترساند ( از چيزى كه خطرناك است ) ، همچون كسى است كه تو را بشارت مىدهد ( به چيزى كه مايهء سرور و خوشحالى است ) .
60 - زبان درندهاى است كه اگر رهايش كنى دندان مىگيرد .
61 - زن عقربى است كه نيش زدن او شيرين است .
62 - هنگامى كه تحيّتى به تو گويند ، به صورتى بهتر از آن پاسخ گوى و هنگامى كه هديهاى براى تو فرستند ، آن را به بهتر از آن مقابله كن ، ولى با اين حال فضيلت از آن كسى است كه ابتدا كرده است !
63 - شفاعت كننده بال و پر طلب كننده است .
64 - اهل دنيا همچون سوارانى هستند كه آنها را مىبرند ، و آنها در خوابند .
65 - از دست دادن دوستان غربت است .
66 - از دست رفتن حاجت بهتر از آن است كه از نااهل طلب كنى .
67 - از بخشش كم ، حيا مكن زيرا محروم ساختن ، از آن هم كمتر است !
68 - خويشتن دارى زينت فقر است و شكرگزارى زينت بى نيازى است .
69 - وقتى آنچه را مى خواهى انجام نگيرد ، اهميّت ندارد ، هركس كه مىخواهى باش .
70 - هميشه جاهل يا افراط گر و تجاوزكار ، و يا كندرو و تفريط كننده است .
71 - هنگامى كه عقل انسان كامل مىشود ، سخنش كم مىشود .
72 - روزگار بدنها را كهنه و آرزوها را نو مىكند ، مرگ را نزديك
نهج البلاغة با ترجمه فارسى روان ( فارسى ) — صفحة 747
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٧٤٧