نامهء 66
به « عبداللّهبن عباس » ، اين نامه به صورت ديگرى نيز قبلًا آمده است
امّا بعد ! بسيار مىشود كه انسان از يافتن چيزى كه هرگز از او فوت نمىشد ، خشنود مىگردد ( و به عكس ) از فوت منفعتى كه هرگز نصيب او نمىگرديد ، اندوهناك مىشود ! از اين رو مواظب باش كه بهترين و برترين چيز نزد تو رسيدن به لذّات دنيا و يا انتقام از دشمن نباشد ؛ بلكه بايد بهترين امور نزد تو خاموش كردن آتش باطل و يا زنده كردن حق باشد ، تنها به چيزى كه از پيش فرستادهاى خوشحال باش و تأسّفت ، از آن چيزى كه به جاى مىگذارى و بايد تمام همّ تو معطوف به جهان پس از مرگ باشد .
نامهء 67
به « قثمبن عباس » فرماندار مكّه
امّا بعد ! در اقامهء حج ، مردم را راهنما باش و روزهاى خدا را به ياد آنها آر ، صبح و عصر براى رسيدگى به امور آنان بنشين ، به كسانى كه پرسشى دارند پاسخ ده ! جاهلان را بياموز و با دانشمندان مذاكره كن ، در بين تو و مردم بايد واسطه و سفيرى جز زبانت و حاجب و پردهاى جز چهرهات نباشد ؛ افرادى كه با تو كار دارند از ملاقات با خود محروم مساز ! اگر آنها را در ابتدا از در خانهات برانند حلّ مشكلشان بعداً جبران آن را نخواهد كرد .
اموالى كه در نزد تو گرد آمده و مربوط به خداست ، به دقّت در مصرف آن بنگر و آن را مصرف عيالمندان و گرسنگان كسانى كه در محل هستند بكن . . .
آنچنان كه بطور صحيح به دست فقرا و نيازمندان برسد و مازاد آن را نزد ما بفرست تا بين كسانى كه در اينجا هستند ، تقسيم كنيم .