خطبهء 213
كه در آن از مجد و عظمت خداوند سخن به ميان آورده
ستايش مخصوص خداوندى است كه از شباهت به مخلوقات والاتر است و از توصيف واصفان بالاتر ، بر همهء ناظران و بينايان به وسيلهء تدبير شگفت آورش آشكار و با جلال و عزّتش از فكر متفكّران پنهان ، داناست امّا نه اين كه معلوماتش اكتسابى باشد و بر آن افزوده گردد و نه اين كه از كسى فرا گيرد ، تقدير و اندازهء جميع امور به دست اوست ، بدون اين كه نياز به تفكّر و يا رجوع به ضمير و وجدان داشته باشد ، خداوندى كه تاريكيها نمىتواند برايش ستر و پوششى گردد ( كه نتواند اشيا را ببيند ) و براى ديدن موجودات نياز به استفاده از نور ندارد ، شب وى را نمىپوشاند و روز بر او جريان ندارد . نه اشيا را با حس بينايى درك مىكند و نه علم و دانشش از طريق اخبار و آگاهى بدست مىآيد !
قسمت ديگرى از اين خطبه دربارهء پيامبر صلى الله عليه و آله
او را با نور و روشنايى فرستاد و از ميان مخلوقش برگزيد و بر همه مقدّم داشت ؛ پراكندگيها را به وسيلهء او از بين برد و اتّحاد و الفت ايجاد فرمود ( مفاسد را ريشه كن و به جاى آن مصالح گذاشت ) ، شورشى بر ضدّ زورمندان به دست آن حضرت به وجود آورد ( تا همه سر تسليم فرود آوردند ) مشكلات و صعوبتها را به وسيلهء او خاضع و ناهمواريها را به دست وى هموار ساخت ، تا آن جا كه ضلالت و گمراهى را از چپ و راست ( هرسو ) عقب راند .
خطبهء 214
كه در آن از صفات اصيل پيامبر صلى الله عليه و آله و اوصاف دانشمندان و پند و اندرز به تقوا سخن به ميان آورده
گواهى مىدهم كه خداوند عادل است و دادگر و حاكمى است جدا كنندهء حق از باطل و نيز گواهى مىدهم كه « محمّد صلى الله عليه و آله » بنده و فرستادهء او و سرور مخلوقات است .
هر زمان خدا انسانها را به دو بخش تقسيم كرد ، نور وجود آن حضرت را در بهترين آن دو به وديعه نهاد ، ناپاكدامنان در او سهمى و فاجران و گناهكاران در او هيچ دخالتى نداشتند .