كوهها از جاهاى پست و صاف بر آمدگى پيدا مىنمودند و كم كم ارتفاع يافتند و بن آنها در درون و اعماق زمين ريشه دوانيد !
قلّههاى آنها را به سوى آسمان كشيد و نوك آنها را طولانى ساخت . خداوند اين كوهها را تكيه گاه زمين و ميخهاى نگهدارندهء آن گردانيد . پس آنگاه در عين متحرّك بودن آرام گرفت ، نكند اهل خويش را در سقوط و اضطراب قرار دهد و يا آنچه را كه حمل كرده فرو اندازد و يا آن را از جاى خويش زايل سازد .
منزّه است آن كس كه زمين را در ميان آن همه امواج ناآرام ثابت نگهداشت و پس از رطوبت جوانبش ، آن را خشك ساخت ( بارانهاى سيلابى پايان گرفت و خشكيها سر از آب برآوردند ) و آن را جايگاه آرام زندگى براى مخلوق خويش گردانيد ، بساط زندگى را براى آنان ، برروى اقيانوس عظيم و راكدى كه جريان ندارد و ايستاده و سير نمىكند گسترد ، تنها بادهاى شديد و تند آن را بر هم مىزند و ابرهاى پر باران آن را به حركت در مىآورد . « در اين امور درس عبرتى است براى كسى كه بترسد » و احساس مسئوليّت در پيشگاه خدا كند ( انَّ فى ذلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشى ) . « 1 »
خطبهء 212
كه همواره با اين سخنان اصحاب خويش را براى جهاد با شاميان بسيج مىنمود
بار پروردگارا ! هر كدام از بندگانت كه سخن عادلانه و به دور از ستم و اصلاح كننده و بدون مفسدهء ما را در دين و دنيا بشنود ولى پس از يارى آيين تو و اعزاز دينت سرباز زند ، كندى ورزد و پشت كند ؛ ما تو را بر ضدّ او به شهادت مىطلبيم . اى كسى كه بزرگترين شاهدانى و باز تمام آنها را كه در آسمانها و زمين سكونت بخشيدهاى به عنوان گواه بر ضدّ او به شهادت دعوت مىكنيم ، با اين كه مىدانيم تو ما را از يارى او بى نياز مىسازى و او را به گناهش خواهى گرفت !
هامش
( 1 ) . سورهء نازعات ، آيهء 26 .