خطبهء 117
كه در آن بخيلان را سرزنش مىكند
نه اموال خود را در راه آن كس كه به شما داده ، بذل مىكنيد و نه جانها را در راه كسى كه آنها را آفريده به خطر مىافكنيد . دوست داريد مردم به خاطر خدا شما را گرامى دارند ، امّا خودتان خدا را در ميان بندگانش گرامى نمىداريد ( و در منفعت رساندن به بندگانش اطاعت نمىكنيد ) از قرار گرفتن در مسكنهاى گذشتگان عبرت گيريد ، ( آنها رفتند ، شما هم خواهيد رفت ) و از انقطاع و جدا شدن از نزديكترين برادران پند پذيريد .
خطبهء 118
كه در مورد ياران شايستهاش ايراد فرموده
شما ياوران حقّيد و برادران دينى ، سپرهاى روز گرفتارى و پيكار ، و رازداران در برابر افشا كنندگان اسرار ، با نيروى شما پشت كنندگان به حق را مىكوبم و به كمك شما به اطاعت روى آوران به حق ، اميدوارم ؛ مرا با خير خواهى خالصانه و سالم از هر گونه شك و ترديد يارى كنيد ؛ به خدا سوگند من به مردم از همه و حتّى از خودشان سزاوارترم .
خطبهء 119
پس از جنگ « صفين » و « نهروان » در آن هنگام كه مردم را گرد آورد و به جهاد تحريص كرد و آنها مدّتى سكوت كردند و به نداى امام پاسخ نگفتند ، فرمود :
شما را چه مىشود ؟ مگر لاليد ؟ ( چرا سخن نمىگوييد ؟ )
گروهى گفتند : اى اميرمؤمنان ! اگر تو حركت كنى در ركابت خواهيم بود .