خطبهء 64
كه پيرامون سبقت جستن به كارهاى شايسته ايراد شده است
بدانيد بيهوده آفريده نشدهايد !
اى بندگان خدا ! از ( نافرمانى ) خدا بپرهيزيد و با اعمال نيك خويش بر مرگتان پيشى گيريد ( پيش از آنكه مرگ شما فرا رسد تا مىتوانيد اعمال نيك بجا آوريد ) به وسيلهء چيزى كه از دست شما مىرود ، آنچه براى شما جاويدان مىماند خريدارى كنيد .
خود كوچ كنيد كه به سختى براى كوچ دادنتان كوشش مىشود ، مهيّاى مرگ باشيد كه بر شما سايه افكنده است ، از كسانى باشيد كه آنها را بانگ زدند و بيدار شدند و دانستند كه دنيا سراى جاويدان نيست ، پس آن را با سراى آخرت مبادله كردند .
خداوند شما را بيهوده نيافريده ، و مهمل رها نكرده ، فاصلهء شما با بهشت يا دوزخ بيش از فرا رسيدن مرگ نيست . زندگى محدودى كه گذشتن لحظات ، از آن مىكاهد ، و مرگ آن را نابود مىسازد حتماً كوتاه خواهد بود .
زندگى كه گذشت شب و روز آن را به پيش مىراند ، به زودى به پايان خواهد رسيد . مسافرى كه تنها سعادت و خوشبختى و يا شقاوت و بدبختى همراه دارد ، بايد بهترين زاد را با خود بردارد ، در اين جهان ، از همين جهان براى خود زاد و توشهاى برگيريد كه فرداى رستاخيز حافظ و نگهدارتان باشد .
بنده بايد از پروردگارش بترسد ، خويشتن را اندرز دهد ، توبه را مقدّم دارد ، و بر شهوات خويش پيروز گردد . زيرا مرگش از نظرش پنهان است و آرزويش وى را فريب مىدهد ، شيطان هميشه ، همراه اوست ، گناه و معصيت را پيش چشمش زينت مىدهد ، تا به آن آلوده گردد ، وى را در آرزوى توبه نگه مىدارد كه آن را به تأخير اندازد تا زمانى كه مرگ در حال غفلت كامل ؛ در برابرش آشكار گردد .
اى واى بر غافلى كه عمرش دليل بر ضدّ اوست ، و روزگارش او را به بدبختى و شقاوت بكشاند .
از خدا مىخواهيم كه ما و شما را از كسانى قرار دهد كه هيچ نعمتى آنها را مست و مغرور نمىكند ، و هيچ هدفى او را از اطاعت پروردگارش باز نمىدارد و بعد از فرا رسيدن مرگ پشيمانى و اندوه در او راه نمىيابد .