« به ياد آريد موقعى را كه خداوند ( مقابله ) با يكى از دو طايفه را به شما وعده مىداد و شما مىخواستيد كه طايفهء غير نيرومند نصيبتان گردد . خدا مىخواهد با اراده خود حق را پا برجا ، و ريشه كافران را قطع كند .
اين آيه در غزوه بدر نازل گرديد و خدا در آن به مؤمنان ، وعده نصرت و پيروزى بر دشمن داد . مسلمانان در آن روزها از نظر تعداد ، در اقليت بودند ، ساز و برگ و ابزار جنگى آنها چندان تعريفى نداشت . شماره سواره نظام دو نفر بود ( مقداد ، زبير ) ولى تعداد مشركان بيشتر و از نظر نيروى نظامى و وسائل جنگى قوىتر و نيرومندتر بودند ، و خود آيه با لفظ
ذاتِ الشَّوْكَةِ
به تفوق نظامى آنان تصريح مىكند . از اين لحاظ مسلمانان از مقابله با آنها بيم داشتند و مايل بودند با غير آنان ( كاروان بازرگانى قريش ) روبرو شوند ، ولى از آنجا كه خدا مىخواهد ، حق و حقيقت را پايدار و مستقر سازد و بنياد كافران را قطع كند آنان را با نيرومندترين دسته روبرو ساخت ، و به وعدهء نصرتى كه قبل از روبرو شدن به مسلمانان داده بود وفا كرد و ريشهء كافران را قطع نمود . « 1 »
هامش
( 1 ) . شايد تصور شود كه اين آيه از آن نظر حاكى از غيب است كه جملههاى « يعدكم ، تودون ، يريدون ، يحق و يقطع » از پنج حادثهء آينده خبر داده و مسلمانان را پيش از وقوع آنها آگاه نموده است .