بخشندهء اموال
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً .
« 10 »
( آنان كه اموال خويش را بهنگام شب و در روشنايى روز ، پنهانى و آشكارا انفاق مىكنند . )
مفسّران اهل سنت همچون فضل بن روزبهان مىگويند : « اين آيه در شأن و فضيلت على نازل شد » همچنين ابن روزبهان ذيل آيهء كريمه :
أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ .
« 11 »
( آيا آنان كه ايمان آوردهاند با آنان كه فاسق گشتهاند مساوى نيستند ؟ ! )
مىگويد : منظور از « مؤمنين » على مىباشد .
صاحب « ذخائر العقبى » نزول دو آيه
« أَ فَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ »
« 12 » و
« أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ »
« 13 » را در شأن على و حمزه ذكر كرده و افزوده است كه معناى آيه كريمه
« سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا »
« 14 » اين است كه هيچ مؤمنى باقى نخواهد ماند ، مگر در قلبش دوستى على و اهل بيت اوست ، حافظ سلفى نيز اين حديث را نقل كرده است .
هامش
( 10 ) . بقره : 274 .
( 11 ) . سجده : 18 .
( 12 ) . زمر : 22 .
( 13 ) . قصص : 61 .
( 14 ) . مريم : 96 .